Bir insan neden tutunur? Hayat, yaşamaya değerdir çünkü. İnsanın neye tutunduğu da önemlidir. Tutunduğu şeylerle kurar küçük dünyasını. Ve tutunduğu şeylerle hayatı değer kazanır. Karşılık olarak tutunduğu şeyler de ona hayatının anlamını ve kimliğini verir. Beckett’in kahramanları “gizlendikleri çöp kutularının içinde ne kadar acınası olurlarsa olsunlar, kendilerine ait küçük bir bölgeleri vardır… Büyük Molloy’un “malım mülküm” dediği şey. Artık hareket etmiyordur; küçük bir kancası vardır ve çok çok bir metrelik bir yarıçap içinde, kancasıyla bir şeyleri, malını mülkünü çekip almaktadır… Bu, ifade ettiği açık ve seçik bölgedir. Hepimiz oradayız işte.” (Deleuze). Kimi atasının sözünü dinler, bir baltaya sap olur ve balta sayesinde kendi küçük dünyasını inşa eder; burası, kendini ve dünyayı ifade edeceği açık seçik bölgedir. Açık ve seçik bölgesinden gözüne kestirdiği ağaçları baltasıyla kesip mülk edinir. Kimi paraya tutunur, her şeyin bir fiyatı vardır, küçük dünyasını satın aldığı metalarla inşa eder. Kimi toprağa, toprağın üzerinde canlı cansız ne varsa onlara tutunur, tutunduğu şeyler çoğaldıkça kendini ifade ettiği açık ve seçik bölge de giderek genişler. Yeryüzüne körleşenler ise göklere tutunur ve göklerden gelecek kararları bekler. “Estragon: Ne hoş bir yer. Güzel manzara hadi, gidelim./ Vladimir: Gidemeyiz./ Estragon: Neden?/ Vladimir: Godot’yu bekliyoruz.”........

© Birgün