Bizim ülkemizde gazetecilerin hayatı aynı “çileli yollarda” yeniden yürümekle geçti. İnandıkları, güvendikleri ve dayandıkları en kuvvetli temel yapı mevcut Anayasa’da da yer alan 28. madde idi:

-Basın hürdür ve sansür edilemez!

Teorisi kusursuzdu. Ama pratiği başka türlü gerçekleşti. İktidara gelip muktedir olanlar için gazeteciler hedef halinde her zaman ön sırada yer aldılar.

İstanbul’da 1980’lerin ikinci yarısında Necmettin Yıldırım adında çok ünlü bir çevik kuvvet şube müdürü vardı. Toplantı ve gösteri yürüyüşlerini dağıtma bakımından “çok başarılı” olduğunu kendisi de kabul ederdi. Prosedürü hızlı uygulardı:

-Yürüyüşünüz yasa dışıdır- dağılın-dağıtın!

En önemli talimatını da en sonda verirdi:

-Önce gazetecilere!

Foto muhabirlerinin makineleriyle birlikte elleri kolları da kırılırdı!

Necmettin Yıldırım gitti ama basına bakış açısı baki kaldı.

Bir kargaşa yaşanacaksa önce gazeteciler etkisizleştirilecekler.

∗∗∗

Devletin son seçtiği gazeteci Alican Uludağ........

© Birgün