Neoliberalizmde piyasa denilen ekonomik form tüm toplumsal bedeni ele geçirdi. İnsan bedeni sermaye haline gelir.

Ve fiyatlar konuşulmaya başlanır. Bedenden ruha, ruhtan onura, onurdan haysiyete fiyat skalası ortaya çıkar.

İnsanları insan sermayesi haline getirmenin bu çalışmanın konusunu da doğrudan ilgilendiren pek çok önemli sonucu bulunuyor. Her şeyden önce, birey kendi belleğinde değil, aynı zamanda üyesi bulunduğu devlet, toplum ve şirketler nazarında da insan sermayesi olarak kabul görmeye başlar.

Siyasi ve ahlaki anlam bakımından insan sermayeleri kendi başlarına amaç değillerdir. İnsan sermayesi olarak özne kendinden sorumlu gözükse de, ancak bütüne araçsallaştırılabilir ve vazgeçilebilir bir unsur biçimindedir. Bu süreç değersiz kılınmaya ve yok olmaya kadar gider.

Dahası, insan sermayesine bağlanan belirgin haklar da yoktur; sahip oldukları statü belirsizleşip ahlaksızlaştırılabilir. Bizzat haklar ekonomikleştirilmekte, diğer taraftan da kendi rekabet konumlarıyla meşgul olan firma ve devletler için insan sermayesi olduğumuz ölçüde herhangi bir güvenlik, koruma, hatta sağ kalma teminatından da yoksun kalması söz konusu olacaktır. Sömürü her türlü sosyal güvenlik programını söküp attığı için bu tehlike asgari gereksinimlere kadar uzanıyor. Yaşam ekosistemleri hayatta kalmaya kadar indirgenir.

İşte bu ortamda insan kalmayı becermek büyük meziyettir.........

© Birgün