Futbolun evrensel dili olduğuna inanmak istiyoruz ama sahadaki gerçekler, bu romantik anlatının çoktan çöktüğünü gösteriyor.

Son olarak FIFA, bir kez daha düdüğünü çalmamayı seçti. Filistin'e karşı soykırım uygulayan İsrail'in milli takımını ve kulüplerini uluslararası müsabakalardan men edilmesi talebini reddetti ve gerekçeyi ise şu şekilde açıkladı: Karmaşık hukuki statü, uluslararası hukuk ve diyalog.

SOYKIRIMA KARŞI GÖZLER KAPALI

Oysa ortada karmaşık olan hiçbir şey yok. Gazze yerle bir edilmiş durumda. On binlerce insan hayatını kaybetti. Ölenlerin büyük kısmı sivil. Kadınlar, çocuklar, sporcular… Yüz binlerce insan yaralandı, milyonlarca insan yerinden edildi. Bu tabloyu tarif etmek için uzun cümlelere gerek yok: Ortada büyük bir yıkım ve soykırım var.

Ve bu yıkım, spor dünyasının tam ortasında gerçekleşiyor.

Gazze’de yalnızca insanlar değil, spor alanları da sistematik biçimde yok ediliyor. Filistin Futbol Federasyonu’na bağlı stadyumların büyük bölümü ya tamamen yıkıldı ya da kullanılamaz hale geldi. Çocukların top koşturduğu sahalar enkaza dönüştü. Amatör liglerin oynandığı alanlar, spor salonları, antrenman tesisleri… Hepsi ya bombalandı ya da ağır hasar aldı. Bir ülkenin spor hafızası, göz göre göre siliniyor.

HÂLÂ 'DİYALOG' DİYEN FIFA...

Bu tabloyu görüp hâlâ “diyalog” diyen bir kurumdan söz ediyoruz. Daha acı olan ise kaybedilen hayatlar. Gazze’de öldürülenler arasında yüzlerce sporcu var. Futbolcular, atletler, antrenörler… Henüz kariyerinin başında olan gençler, milli forma hayali kuran çocuklar. Bazıları Filistin Milli Takımı’na kadar yükselmiş, bazıları ise o formayı giymeyi bekliyordu. Hepsi aynı enkazın altında kaldı.

Ama FIFA’nın refleksi ne? Sahada kavga çıkmış, biri diğerine yumruk üstüne yumruk indiriyor, biri yerde hareketsiz yatıyor… FIFA ise kenardan bakıp “Çocuklar hım yapmayın, ayıp oluyor” diyen bir yetişkin gibi........

© Birgün