Kiminle konuşsam mutsuz, halinden yakınıyor, ekonomik zorluklardan, yokluktan söz ediyor, özellikle gençler. Oysa düşünüyorum; 1970’lerde benim gençliğim nasıldı? O yıllarda Türkiye’de hepimiz yoksulduk. Hatta, dünyada hepimiz yoksulduk. Cep telefonları yoktu. Evdeki telefondan şehirlerarası veya milletler arası konuşmak başlı başına bir çileydi.

Santrali arar, karşı tarafın telefon numarasını verir, saatlerce evde, telefon başında bağlanmayı beklerdik. Bağlanınca karşı tarafa ses gitmez, biz de onu duyamaz, ahizeye bağırmak zorunda kalırdık. Ama sevdiğimizle konuşabildiğimiz için çok mutlu olurduk. Değerliydi o dakikalar. Şimdilerde cep telefonunda konuşurken bağıran kişiler o yıllara çağrışım yaparak bağırır. Sevdiğiyle konuşabildiğinin değerini anımsar mı?

KAHVE YOKTU, GAZ YOKTU

Türk kahvesi dışında kahve yoktu mesela. Nescafe, filtre kahve gibi kahvelerle yurt dışına gidenler tanışırdı. Türkiye’de bulunmazdı. Kot pantolon da bulunmazdı mesela. Kısacası yokluk ülkemizin her yerindeydi. Şampuan yoktu, yeşil sabunla yıkanan saçları tarayıp açmak çok zor olurdu. İlk şampuan çıktığında ne kadar sevinmiştik. Benzin yoktu, yağ yoktu, gaz yoktu, kuyruklar vardı.

Market yoktu, köşe bakkal vardı. Birkaç çeşit sigara vardı, hepsi Türk yapımı. Yabancı sigaralar........

© Aydınlık