Το πολιτικό rebranding έχει ένα βασικό πρόβλημα: δεν διαγράφει το παρελθόν. Και στην περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα, το παρελθόν αυτό έχει όνομα, ημερομηνίες και ντοκουμέντα. Η πτώση του Νικολάς Μαδούρο επαναφέρει στην επιφάνεια ένα κεφάλαιο που η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θα προτιμούσε να μείνει θαμμένο: τις πολιτικές, ιδεολογικές και προσωπικές διαδρομές που συνέδεσαν το κόμμα και τον τότε αρχηγό του με το καθεστώς της Βενεζουέλας.

Την ώρα που ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να εμφανιστεί ως «νέα σελίδα» στο πολιτικό σκηνικό, τα γεγονότα της περιόδου 2012-2019 επιστρέφουν όχι ως αφήγημα, αλλά ως καταγραφή.

Η ιδεολογική αφετηρία είχε διατυπωθεί ήδη το 2012. Σε συνέντευξή του στο λατινοαμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο TeleSUR, ο Αλέξης Τσίπρας δήλωνε ότι «η Βενεζουέλα αποτελεί ένα μοντέλο που πρέπει να ακολουθήσουμε ώστε να αφήσουμε πίσω το καπιταλιστικό μοντέλο που κυριαρχεί σήμερα στην Ευρώπη». Δεν επρόκειτο για μια ασαφή φιλοφρόνηση, αλλά για καθαρή πολιτική τοποθέτηση.

Τον Μάρτιο του 2013, λίγες ημέρες μετά τον θάνατο του Ούγκο Τσάβες, αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ ταξιδεύει στο Καράκας για να παραστεί στην κηδεία του. Στην αποστολή συμμετέχουν ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Παππάς. Εκείνες τις ημέρες, ο τότε πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει ότι ο Τσάβες υπήρξε «εμπνευστής των ιδεών της δημοκρατίας και των μεγάλων επαναστατικών, δημοκρατικών και προοδευτικών κατακτήσεων». Στη Βενεζουέλα, τον Τσίπρα υποδέχεται ο Νικολάς Μαδούρο, ο οποίος λίγες εβδομάδες αργότερα αναλαμβάνει την προεδρία της χώρας.

Το 2014, το καθεστώς Μαδούρο θα κατηγορηθεί –μία από τις πολλές φορές– από τη Διεθνή Αμνηστία για σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, με καταγγελίες για βασανιστήρια, ηλεκτροσόκ και ασφυξία με πλαστικές σακούλες, και με 43 νεκρούς στις συγκρούσεις με τις........

© Athens Voice