Τι είναι αυτό που μας κάνει να λατρεύουμε τα κόκκινα διώροφα λεωφορεία του Λονδίνου; Και κυρίως, τι είναι αυτό που μας δίνει τη βεβαιότητα ότι μπορούμε να μετακινηθούμε -για παράδειγμα- από το βόρειο στο νότιο Λονδίνο αλλάζοντας και δύο γραμμές αν χρειαστεί, χωρίς απρόοπτα, χωρίς άγχος; Bingo! Είναι η προβλεψιμότητα, η ασφάλεια και η άνεση.

Είναι το γεγονός ότι γνωρίζουμε πως στην επόμενη στροφή υπάρχει μια στάση απ’ την οποία περνά συχνά λεωφορείο που βολεύει. Πως δεν θα χρειαστεί να σταθούμε όρθιοι σε μια διαδρομή μεγάλης διάρκειας πέφτοντας στην αγκαλιά ενός αγνώστου σε απότομα φρεναρίσματα. Πως δεν θα εισβάλουν στη μύτη μας βασανιστικά δύσοσμες μυρωδιές από σώματα που υπό άλλες συνθήκες δεν θα πλησιάζαμε ούτε στα δύο μέτρα. Ότι ο σχεδιασμός του οχήματος επιτρέπει ορατότητα και άνεση και αίσθηση ασφάλειας, και ότι γενικότερα η κίνηση γίνεται με όρους που περιορίζουν τον θόρυβο της πόλης, με καλά αμορτισέρ ακόμη κι αν τύχει να καθίσουμε πάνω στη ρόδα. Έχετε την εμπειρία καθίσματος σε γαλαρία αθηναϊκού πετρελαιοκίνητου παλαιού αστικού στόλου; Μέχρι το τέλος της διαδρομής έχανες το ένα σου νεφρό.

Η καθημερινή μας μετακίνηση σήμερα, που το κινητό μας έχει γίνει προέκταση του χεριού μας, ξεκινά πριν φτάσουμε στη στάση. Μέσα από το Google Maps γνωρίζουμε με ακρίβεια σε πόσα λεπτά φτάνει το λεωφορείο. Λέγεται τηλεματική και στην Ελλάδα ακόμη το ψάχνουμε. Κάνουμε υποθέσεις εκτίμησης βάσει πρότερης εμπειρίας, καιρικών συνθηκών........

© Athens Voice