Ήμουν δεν ήμουν 19 ετών όταν πήγα για πρώτη φορά στην εφορία για να «βγάλω μπλοκάκι». Οι υπάλληλοι θεωρούσαν αυτονόητο ότι θα κάνω τον κλητήρα και θα πηγαινοφέρνω «χαρτούρα» από γραφείο σε γραφείο. Εγώ ψαρωμένος ων, το έκανα. Αγόγγυστα. Εκείνη την πρώτη φορά πρέπει να προμήθευσα το Ελληνικό Δημόσιο με ότι έγγραφο χρειάζονταν για να ξέρει τα πάντα για μένα. Από τη ληξιαρχική πράξη γέννησης μέχρι μισθωτήριο συμβόλαιο επαγγελματικού χώρου και από πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης μέχρι απολυτήριο λυκείου.

Από τότε πέρασαν πάνω από 30 χρόνια και εγώ συνέχιζα να προμηθεύω το δημόσιο με τα ίδια έγγραφα, κάθε φορά που ήθελα να επικοινωνήσω με τις «υπερεσίες». Ή και όταν ήθελε το δημόσιο να επικοινωνήσει μαζί μου. Κάποια εποχή, στα τέλη των nineties, είχα αγοράσει έναν εκτυπωτή που έβγαζε και φωτοτυπίες. Είχα φτιάξει λοιπόν ένα μεγάλο ντοσιέ με πολλά αντίγραφα κάθε πιθανού και απίθανου εγγράφου και το είχα μόνιμα στο πορτ μπαγκάζ, μαζί με διάφορα χαρτόσημα. Κάθε φορά που ο -ενίοτε στραβωμένος- υπάλληλος μου ζητούσε ένα «Αντίγραφο Επικυρωμένου Πρωτοτύπου Δήλωσης Αντιγράφου», εγώ το είχα! Του το έδινα χαιρέκακα και εκείνος με κοιτούσε βλοσυρά καθώς είχα αλώσει το κάστρο του. Τον ασφαλή χώρο που είχε δημιουργήσει η γραφειοκρατία για να........

© Athens Voice