Υπάρχουν πολιτικές που αποτιμώνται με αριθμούς. Με τους πόρους που διατέθηκαν, τα προγράμματα που υλοποιήθηκαν ή τις μεταρρυθμίσεις που θεσπίστηκαν. Υπάρχουν, όμως, και πολιτικές που αφήνουν βαθύτερο αποτύπωμα. Γιατί αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο μια κοινωνία αντιλαμβάνεται τον άνθρωπο και τη θέση του μέσα σ’ αυτήν. Η πολιτική για τα άτομα με αναπηρία ανήκει σε αυτήν ακριβώς την κατηγορία.

Για χρόνια, η δημόσια συζήτηση στην Ελλάδα περιοριζόταν σχεδόν αποκλειστικά στην οικονομική ενίσχυση. Τα επιδόματα ήταν και παραμένουν αναγκαία. Δεν ήταν, όμως, ποτέ αρκετά. Γιατί η ισότητα δεν εξαντλείται σε μια οικονομική παροχή. Η πραγματική ισότητα αρχίζει όταν κάθε άνθρωπος μπορεί να σπουδάζει, να εργάζεται, να μετακινείται, να δημιουργεί οικογένεια, να συμμετέχει στην κοινωνική και οικονομική ζωή χωρίς εμπόδια που δεν επιβάλλει η αναπηρία αλλά η ίδια η οργάνωση της Πολιτείας.

Αυτή ήταν η μεγάλη πρόκληση που βρέθηκε μπροστά μας το 2019. Και αυτή είναι, κατά τη γνώμη μου, η σημαντικότερη αλλαγή που συντελέστηκε τα τελευταία χρόνια. Δεν περιοριστήκαμε στο να σχεδιάσουμε περισσότερες παροχές. Επιλέξαμε να αλλάξουμε την ίδια τη φιλοσοφία του κοινωνικού κράτους. Να περάσουμε από μια πολιτική που αντιμετώπιζε την αναπηρία κυρίως μέσα από το πρίσμα της πρόνοιας σε μια πολιτική που δίνει προτεραιότητα στην αυτονομία, στην ισότιμη συμμετοχή και στην άρση των εμποδίων.

Από την πρώτη κιόλας περίοδο διακυβέρνησης, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη ανέδειξε την αναπηρία σε ζήτημα οριζόντιας κυβερνητικής πολιτικής. Δεν την αντιμετώπισε ως μια στενή αρμοδιότητα κοινωνικής προστασίας, αλλά ως μια πρόκληση που διαπερνά κάθε πτυχή της δημόσιας διοίκησης. Με τον νόμο 4622/2019 για το Επιτελικό Κράτος δημιουργήθηκαν, για πρώτη φορά, οι προϋποθέσεις για έναν ενιαίο εθνικό σχεδιασμό, ο........

© Athens Voice