Αναδημοσιεύουμε την ομιλία του δημοσιογράφου και συγγραφέα Chris Hedges στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον. Ο Hedges μιλά για την κανονικοποίηση του κακού που ξεκίνησε με τη γενοκτονία στη Γάζα και συνεχίζεται σήμερα με την ισοπέδωση του Λιβάνου και τον πόλεμο στο Ιράν. Ισχυρίζεται ότι η γενοκτονία δεν είναι πλέον μια ανωμαλία, αλλά βρίσκεται πια κωδικοποιημένη στο DNA του καπιταλισμού, αρκεί φυσικά να αφορά τους κατώτερους λαούς. Αυτή η κανονικοποίηση της γενοκτονίας, η εξοικείωση με τη βαρβαρότητα, η αποδοχή μέσα στις δυτικές κοινωνίας και στα πολιτικά τους συστήματα ότι είναι δυνατόν να εξοντώνονται ολόκληροι λαοί, είναι κομβικής σημασίας αν θέλουμε να κατανοήσουμε την ένταση της επιθετικότητας των ΗΠΑ και Ισραήλ.

Αναδημοσιεύουμε την ομιλία του δημοσιογράφου και συγγραφέα Chris Hedges στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον. Ο Hedges μιλά για την κανονικοποίηση του κακού που ξεκίνησε με τη γενοκτονία στη Γάζα και συνεχίζεται σήμερα με την ισοπέδωση του Λιβάνου και τον πόλεμο στο Ιράν. Ισχυρίζεται ότι η γενοκτονία δεν είναι πλέον μια ανωμαλία, αλλά βρίσκεται πια κωδικοποιημένη στο DNA του καπιταλισμού, αρκεί φυσικά να αφορά τους κατώτερους λαούς. Αυτή η κανονικοποίηση της γενοκτονίας, η εξοικείωση με τη βαρβαρότητα, η αποδοχή μέσα στις δυτικές κοινωνίας και στα πολιτικά τους συστήματα ότι είναι δυνατόν να εξοντώνονται ολόκληροι λαοί, είναι κομβικής σημασίας αν θέλουμε να κατανοήσουμε την ένταση της επιθετικότητας των ΗΠΑ και Ισραήλ.

Η γενοκτονία στη Γάζα είναι η αρχή. Καλώς ήρθατε στη νέα παγκόσμια τάξη. Στην εποχή της τεχνολογικά προηγμένης βαρβαρότητας. Δεν υπάρχουν κανόνες για τους ισχυρούς, μόνο για τους αδύναμους. Αν αντιταχθείς στους ισχυρούς, αν αρνηθείς να υποκύψεις στις ιδιότροπες απαιτήσεις τους, θα πέσουν στο κεφάλι σου πύραυλοι και βόμβες. Παρακολουθούμε αυτή την τρέλα καθημερινά με τον πόλεμο κατά του Ιράν, τον βομβαρδισμό του νότιου Λιβάνου και τα δεινά στη Γάζα.

Διεθνείς οργανισμοί όπως τα Ηνωμένα Έθνη έχουν απονεκρωθεί, έχουν μετατραπεί σε άχρηστα παραρτήματα μιας άλλης εποχής. Η ιερότητα των ατομικών δικαιωμάτων, των ανοιχτών συνόρων και του διεθνούς δικαίου, έχει εξαφανιστεί. Οι πιο ψυχοπαθείς ηγέτες της ανθρώπινης ιστορίας, εκείνοι που μετέτρεψαν ολόκληρες πόλεις σε στάχτη, οδήγησαν αιχμαλώτους πληθυσμούς σε χώρους εκτέλεσης και γέμισαν τις περιοχές που κατέλαβαν με μαζικούς τάφους και πτώματα, έχουν επιστρέψει εκδικητικά, δημιουργώντας ένα τεράστιο ηθικό χάσμα.

Ο νόμος, παρά τις λίγες γενναίες προσπάθειες μιας χούφτας δικαστών — οι οποίοι σύντομα θα εκκαθαριστούν — τόσο στο εσωτερικό όσο και σε διεθνείς οργανισμούς όπως το Διεθνές Δικαστήριο, παραβιάζεται με περιφρόνηση. Βαρβαρότητα στο εξωτερικό. Βαρβαρότητα και στο εσωτερικό.

Η Λούσι Γουίλιαμσον του BBC αναφέρει ότι το Ισραήλ καταστρέφει τον νότιο Λίβανο «χρησιμοποιώντας τη Γάζα ως πρότυπο – ένα σχέδιο καταστροφής που χρησιμοποιείται και πάλι ως δρόμος προς την ειρήνη».

Πάνω από 1 εκατομμύριο άνθρωποι έχουν ήδη εκτοπιστεί στο Λίβανο — το ένα πέμπτο του συνολικού πληθυσμού μιας χώρας που φιλοξενεί ήδη τον υψηλότερο αριθμό προσφύγων ανά κάτοικο στον κόσμο — σε λίγες μόνο εβδομάδες. Προσθέστε σε αυτό τα 2 εκατομμύρια εκτοπισμένων στη Γάζα και τα 3 εκατομμύρια εκτοπισμένων στο Ιράν. 6 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν μείνει άστεγοι.

Εδώ και τέσσερις δεκαετίες, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου ασκεί πιέσεις στις ΗΠΑ να κηρύξουν πόλεμο στο Ιράν. Προηγούμενες κυβερνήσεις, Ρεπουμπλικανικές και Δημοκρατικές, αρνήθηκαν, σε μεγάλο βαθμό λόγω της σφοδρής αντίθεσης εντός του Πενταγώνου, το οποίο δεν θεωρούσε το Ιράν ως υπαρξιακή απειλή και δεν προέβλεπε θετικό αποτέλεσμα για τις ΗΠΑ ή τους περιφερειακούς συμμάχους τους.

Όμως ο Ντόναλντ Τραμπ, ενθαρρυμένος από την ανίκανη διαπραγματευτική ομάδα του, που αποτελείτο από τον γαμπρό του Τζάρετ Κούσνερ και τον συνεταίρο του στον τομέα των ακινήτων και σύντροφο στο γκολφ Στιβ Γουίτκοφ -και οι δύο ένθερμοι σιωνιστές- κατάπιε το δόλωμα του Ισραήλ. Ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας της Βρετανίας, Τζόναθαν Πάουελ, ο οποίος παρέστη στις τελικές συνομιλίες μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν, χαρακτήρισε τον Κούσνερ και τον Γουίτκοφ ως «ιδιοκτησιακά στοιχεία του Ισραήλ».

Ο Τζόζεφ Κεντ, ο οποίος παραιτήθηκε από τη θέση του ως διευθυντής του Εθνικού Κέντρου Αντιτρομοκρατίας για να διαμαρτυρηθεί για τον πόλεμο, έγραψε στην επιστολή παραίτησής του ότι «το Ιράν δεν αποτελούσε άμεση απειλή για τη χώρα μας, και είναι σαφές ότι ξεκινήσαμε αυτόν τον πόλεμο λόγω πίεσης από το Ισραήλ και το ισχυρό αμερικανικό λόμπι του».

Η δημόσια αιτιολόγηση για τον πόλεμο κατά του Ιράν, από την έναρξή του στις 28 Φεβρουαρίου, πήρε πολλές μορφές. Είναι για να σταματήσει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν; Είναι για να ματαιωθεί το πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν; Είναι επειδή οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν προληπτικές επιθέσεις εναντίον του Ιράν, όπως είπε ο Marco Rubio, για να διασφαλίσουν τα αμερικανικά περιουσιακά στοιχεία, αφού το Ισραήλ είχε αποφασίσει να χτυπήσει; Είναι επειδή η ιρανική κυβέρνηση προέβη σε θανατηφόρα καταστολή, σκοτώνοντας εκατοντάδες αντικυβερνητικούς διαδηλωτές κατά τη διάρκεια μαζικών διαδηλώσεων στους δρόμους; Είναι αλλαγή καθεστώτος; Είναι μια προσπάθεια να τερματιστεί η λεγόμενη κρατικά χρηματοδοτούμενη τρομοκρατία του Ιράν; Ή μήπως αυτά είναι προσχήματα για κάτι άλλο;

Σίγουρα, το Ισραήλ και οι ΗΠΑ επιδιώκουν αλλαγή καθεστώτος. Αλλά εδώ φαίνεται ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ διαφωνούν. Το Ισραήλ επίσης επιδιώκει, όπως στο Ιράκ, στη Συρία, στη Λιβύη και στον Λίβανο, τη φυσική αποσύνθεση του Ιράν, τη διάσπαση της χώρας σε αντιμαχόμενες εθνοτικές και θρησκευτικές ομάδες, τη μετατροπή του Ιράν σε ένα αποτυχημένο κράτος, έναν παρία.

Οι Πέρσες στο Ιράν αποτελούν περίπου το 61% του πληθυσμού, ενώ διάφορες μειονοτικές ομάδες, που συχνά υφίστανται κρατική καταστολή, αποτελούν το υπόλοιπο 39%. Αυτές οι εθνοτικές ομάδες περιλαμβάνουν Αζέρους, Κούρδους, Λούρους, Βελούχους, Άραβες και Τουρκμένιους, μαζί με θρησκευτικές μειονότητες όπως Σουνίτες, Χριστιανοί, Μπαχάι, Ζωροαστριστές και Εβραίοι. Η διάσπαση του Ιράν σε ανταγωνιστικές εθνοτικές και θρησκευτικές ομάδες θα άφηνε το Ισραήλ ως την κυρίαρχη δύναμη στην περιοχή, δίνοντάς του τη δυνατότητα, αν όχι να καταλάβει άμεσα τους γείτονές του, να τους ελέγχει και να τους καθυποτάξει μέσω αντιπροσώπων, ως μέρος μιας μακροχρόνιας επιθυμίας για ένα Μεγάλο Ισραήλ. Θα καθιστούσε επίσης δυνατό για ξένα κράτη να ελέγχουν τα ιρανικά αποθέματα φυσικού αερίου, τα δεύτερα μεγαλύτερα στον κόσμο, και τα αποθέματα πετρελαίου του, που αποτελούν το 12% του παγκόσμιου συνόλου.

Ο σταυροφορικός πόλεμος του Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων, των Λιβανέζων και τώρα των Ιρανών δικαιολογείται από την εξόντωση 6 εκατομμυρίων Εβραίων κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Ωστόσο, δεν έχει διαφύγει της προσοχής του Παγκόσμιου Νότου, και ειδικά των Παλαιστινίων, το γεγονός ότι σχεδόν όλοι οι μελετητές του Ολοκαυτώματος έχουν αρνηθεί να καταδικάσουν τη γενοκτονία στη Γάζα. Κανένας από τους φορείς που ασχολούνται με την έρευνα και την μνήμη του Ολοκαυτώματος δεν έχει επισημάνει τις προφανείς ιστορικές ομοιότητες, ούτε έχει καταδικάσει τη μαζική σφαγή.

Οι μελετητές του Ολοκαυτώματος, με ελάχιστες εξαιρέσεις, έχουν αποκαλύψει τον πραγματικό τους σκοπό, ο οποίος δεν είναι να εξετάσουν τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης και την τρομακτική τάση που έχουμε όλοι να διαπράττουμε το κακό, αλλά να αγιοποιήσουν τους Εβραίους ως αιώνια θύματα και να απαλλάξουν το εθνικό – εθνικιστικό κράτος του Ισραήλ από τα εγκλήματά του: τον αποικιοκρατικό εποικισμό, το απαρτχάιντ και τη γενοκτονία.

Η κατάχρηση του Ολοκαυτώματος, η άρνηση να υπερασπιστούν τα θύματα στην Παλαιστίνη επειδή ακριβώς είναι Παλαιστίνιοι, έχει καταστρέψει την ηθική αυθεντία των μελετητών για το Ολοκαύτωμα και των μνημείων του Ολοκαυτώματος. Έχουν αποκαλυφθεί ως μέσα όχι για την πρόληψη της γενοκτονίας αλλά για τη διάπραξή της, όχι για την εξερεύνηση του παρελθόντος, αλλά για τη χειραγώγηση του παρόντος.

Οποιαδήποτε χλιαρή αναγνώριση ότι το Ολοκαύτωμα μπορεί να μην είναι αποκλειστική ιδιοκτησία του Ισραήλ και των σιωνιστών υποστηρικτών του, καταστέλλεται αμέσως. Το Μουσείο του Ολοκαυτώματος στο Λος Άντζελες διέγραψε μια ανάρτηση στο Instagram που έγραφε: «ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΜΟΝΟ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ» μετά από έντονη αντίδραση. Στα χέρια των σιωνιστών, το «ποτέ ξανά» σημαίνει ακριβώς αυτό, ποτέ ξανά, αλλά μόνο για τους Εβραίους – για τους άλλους επιτρέπεται το Ολοκαύτωμα.

Ο Aimé Césaire, στο Discourse on Colonialism, γράφει ότι ο Χίτλερ φαινόταν εξαιρετικά σκληρός μόνο επειδή ήταν επικεφαλής της «ταπείνωσης του λευκού ανθρώπου», εφαρμόζοντας στην Ευρώπη τις «αποικιοκρατικές διαδικασίες που μέχρι τότε είχαν επιφυλαχθεί αποκλειστικά για τους Άραβες της Αλγερίας, τους «κούληδες» της Ινδίας και τους «νέγρους της Αφρικής».

Η σχεδόν πλήρης εξόντωση του αυτόχθονου πληθυσμού της Τασμανίας, η γερμανική σφαγή των Χερέρο και των Ναμάκουα, η γενοκτονία των Αρμενίων, η πείνα στη Βεγγάλη το 1943 — τότε ο Βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστον Τσώρτσιλ αναφέρονταν στους Ινδουιστές ως «έναν κτηνώδη λαό με μια κτηνώδη θρησκεία» — μαζί με τη ρίψη πυρηνικών βομβών σε πολιτικούς στόχους στην Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, καταδεικνύουν κάτι θεμελιώδες για τον «δυτικό πολιτισμό».

Η γενοκτονία δεν είναι μια ανωμαλία, είναι κωδικοποιημένη στο DNA του δυτικού «πολιτισμού».

«Στην Αμερική», είπε ο ποιητής Λάνγκστον Χιούζ, «δεν χρειάζεται να μας πουν τι είναι ο φασισμός στην πράξη. Το ξέρουμε. Οι θεωρίες του για τη βόρεια υπεροχή και την οικονομική καταπίεση είναι από καιρό πραγματικότητα για εμάς».

Οι Ναζί, όταν διατύπωσαν τους νόμους της Νυρεμβέργης, τους διαμόρφωσαν με πρότυπο νόμους που είχαν σχεδιαστεί για να στερήσουν τα πολιτικά δικαιώματα από τους Μαύρους. Η άρνηση της Αμερικής να χορηγήσει υπηκοότητα στους Αμερικανούς Ιθαγενείς και στους Φιλιππινέζους — παρόλο που ζούσαν στις ΗΠΑ και στα αμερικανικά εδάφη — έγινε αντικείμενο μίμησης από τους Γερμανούς φασίστες που αφαίρεσαν την υπηκοότητα από τους Εβραίους. Οι αμερικανικοί νόμοι κατά της διαφυλετικής ανάμιξης, που ποινικοποιούσαν τους διαφυλετικούς γάμους, αποτέλεσαν την ώθηση για την απαγόρευση των γάμων μεταξύ Γερμανών Εβραίων και Αρίων. Η αμερικανική νομολογία ταξινόμησε ως μαύρο οποιονδήποτε είχε 1% μαύρη καταγωγή — τον λεγόμενο «κανόνα της μιας σταγόνας». Οι Ναζί, δείχνοντας ειρωνικά μεγαλύτερη ευελιξία, ταξινόμησαν ως Εβραίο οποιονδήποτε είχε τρεις ή περισσότερους Εβραίους παππούδες.

Τα εκατομμύρια των αυτόχθονων θυμάτων των αποικιακών σχεδίων σε χώρες όπως το Μεξικό, η Κίνα, η Ινδία, η Αυστραλία, το Κονγκό και το Βιετνάμ, για αυτόν τον λόγο, δεν δίνουν σημασία στις ανόητες αξιώσεις των Εβραίων ότι η θυματοποίησή τους είναι μοναδική. Και αυτοί υπέστησαν ολοκαυτώματα, αλλά αυτά τα ολοκαυτώματα παραμένουν υποβαθμισμένα ή μη αναγνωρισμένα από τους δυτικούς δράστες τους.

Το Ισραήλ ενσαρκώνει το εθνικά καθαρό κράτος που ονειρεύονται να δημιουργήσουν για τον εαυτό τους οι χριστιανοφασίστες και η ακροδεξιά, ένα κράτος που απορρίπτει τον πολιτικό και πολιτισμικό πλουραλισμό, καθώς και τις νομικές, διπλωματικές και ηθικές νόρμες. Το Ισραήλ θαυμάζεται από την ακροδεξιά επειδή έχει γυρίσει την πλάτη στο ανθρωπιστικό δίκαιο και χρησιμοποιεί αδιάκριτη θανατηφόρα βία για να «καθαρίσει» την κοινωνία του από όσους καταδικάζονται ως ανθρώπινοι μιάσματα.

Αυτή η παραμόρφωση του Ολοκαυτώματος ως μοναδικού, ήταν που προβλημάτιζε τον Πρίμο Λέβι, ο οποίος φυλακίστηκε στο Άουσβιτς από το 1944 έως το 1945 και έγραψε το Επιβίωση στο Άουσβιτς. Ο Λέβι ήταν σφοδρός κριτικός του κράτους του απαρτχάιντ του Ισραήλ και της μεταχείρισης των Παλαιστινίων. Είδε τη Σοά ως «μια ανεξάντλητη πηγή κακού» που «διαιωνίζεται ως μίσος στους επιζώντες και ξεπηδά με χίλιους τρόπους, ενάντια στη θέληση όλων, ως δίψα για εκδίκηση, ως ηθική κατάρρευση, ως άρνηση, ως κόπωση, ως παραίτηση».

Ο Λέβι αποδοκίμαζε τον μανιχαϊσμό εκείνων που «αποφεύγουν τις αποχρώσεις και την πολυπλοκότητα». Καταδίκαζε όσους «περιορίζουν το ποτάμι των ανθρώπινων γεγονότων σε συγκρούσεις, και τις συγκρούσεις σε μονομαχίες, εμείς και αυτοί». Προειδοποιούσε ότι «το πλέγμα των ανθρώπινων σχέσεων μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης δεν ήταν απλό: δεν μπορούσε να περιοριστεί σε δύο μπλοκ, θύματα και διώκτες». Ο εχθρός, το ήξερε, «ήταν έξω αλλά και μέσα».

Ο Μορδεχάι Χαΐμ Ρουμκόφσκι, γνωστός ως «Βασιλιάς Χαΐμ», κυβερνούσε το γκέτο του Λοτζ στην Πολωνία εκ μέρους των ναζιστών κατακτητών. Το γκέτο μετατράπηκε σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας που πλούτισε τον Ρουμκόφσκι και τους ναζιστές αφέντες του. Ο Ρουμκόφσκι απέλασε τους αντιπάλους του σε στρατόπεδα θανάτου. Βίασε και κακοποίησε κορίτσια και γυναίκες. Απαιτούσε άνευ όρων υπακοή. Ενσάρκωνε το κακό των καταπιεστών του. Για τον Λέβι, ήταν ένα παράδειγμα του τι πολλοί από εμάς, υπό παρόμοιες συνθήκες, είμαστε ικανοί να γίνουμε.

«Όλοι αντικατοπτριζόμαστε στον Ρουμκόφσκι, η αμφισημία του είναι δική μας, είναι η δεύτερη φύση μας, εμείς τα υβρίδια, που πλάστηκαν από πηλό και πνεύμα», έγραψε ο Λέβι στο Οι Πνιγμένοι και οι Σωζόμενοι. «Ο πυρετός του είναι δικός μας, ο πυρετός του δυτικού πολιτισμού μας που “κατεβαίνει στην κόλαση με τρομπέτες και τύμπανα”, και τα άθλια στολίδια του είναι η παραμορφωμένη εικόνα των συμβόλων του κοινωνικού κύρους μας».

«Όπως ο Ρουμκόφσκι, έτσι και εμείς είμαστε τόσο τυφλωμένοι από την εξουσία και το κύρος, ώστε ξεχνάμε την ουσιαστική μας ευθραυστότητα», συνέχισε ο Λέβι. «Εθελοντικά ή όχι, συμβιβαζόμαστε με την εξουσία, ξεχνώντας ότι βρισκόμαστε όλοι στο γκέτο, ότι το γκέτο είναι περιφραγμένο, ότι έξω από το γκέτο βασιλεύουν οι άρχοντες του θανάτου, και ότι κοντά μας περιμένει το τρένο».

Ο Λέβι κατάλαβε ότι η γραμμή μεταξύ θύματος και θύτη είναι λεπτή σαν ξυράφι. Όλοι μπορούμε να γίνουμε πρόθυμοι εκτελεστές. Δεν υπάρχει τίποτα εγγενώς ηθικό στο να είσαι Εβραίος ή επιζών του Ολοκαυτώματος. Ο Λέβι, για αυτόν τον λόγο, ήταν persona non grata στο Ισραήλ.

Οι σιωνιστές βρίσκουν στο Ολοκαύτωμα και στο εβραϊκό κράτος ένα αίσθημα σκοπού και νοήματος, καθώς και μια γλυκιά ηθική υπεροχή. Μετά τον πόλεμο του 1967, όταν το Ισραήλ κατέλαβε τη Γάζα, τη Δυτική Όχθη συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, τα Υψώματα του Γκολάν της Συρίας και τη χερσόνησο του Σινά της Αιγύπτου, το Ισραήλ, όπως παρατήρησε εγκριτικά ο Αμερικανός κοινωνιολόγος Νέιθαν Γκλέιζερ, έγινε «η θρησκεία των Αμερικανών Εβραίων». Το Ολοκαύτωμα έγινε το «ηθικό τους κεφάλαιο».

«Το εβραϊκό μαρτύριο απεικονίζεται ως ανείπωτο, αδύνατο να επικοινωνηθεί, και όμως πάντα προς διακήρυξη», γράφει ο Ευρωπαίος ιστορικός Τσαρλς Σ. Μάιερ, στο The Unmasterable Past: History, Holocaust, and German National Identity:

Είναι έντονα ιδιωτικό, δεν πρέπει να αμβλυνθεί, αλλά ταυτόχρονα είναι δημόσιο, ώστε η μη εβραϊκή κοινωνία να επιβεβαιώσει τα εγκλήματα. Ένα πολύ ιδιόμορφο μαρτύριο πρέπει να κατοχυρωθεί σε δημόσιους χώρους: μουσεία του Ολοκαυτώματος, κήποι μνήμης, χώροι απέλασης, αφιερωμένοι όχι ως εβραϊκά αλλά ως πολιτικά μνημεία. Αλλά ποιος είναι ο ρόλος ενός μουσείου σε μια χώρα, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, μακριά από τον τόπο του Ολοκαυτώματος; Είναι να συσπειρώσει τους ανθρώπους που υπέφεραν ή να διδάξει τους μη Εβραίους; Υποτίθεται ότι πρέπει να χρησιμεύει ως υπενθύμιση ότι «μπορεί να συμβεί και εδώ»; Ή είναι μια δήλωση ότι αξίζει κάποια ειδική μεταχείριση; Υπό ποιες συνθήκες μπορεί μια ιδιωτική θλίψη να λειτουργήσει ταυτόχρονα ως δημόσιο πένθος; Και αν η γενοκτονία πιστοποιείται ως δημόσιο πένθος, τότε δεν πρέπει να δεχτούμε και τα διαπιστευτήρια άλλων συγκεκριμένων θλίψεων; Ένας Αμερικανός ιστορικός πολωνικής καταγωγής υποστηρίζει ότι, με τη γερμανική εισβολή του 1939, οι Πολωνοί έγιναν ο πρώτος λαός στην Ευρώπη που βίωσε το Ολοκαύτωμα και ότι οι ιστορικοί μέχρι τώρα «επέλεξαν να ερμηνεύσουν την τραγωδία με αποκλειστικούς όρους — συγκεκριμένα ως την πιο τραγική περίοδο στην ιστορία της εβραϊκής διασποράς». Αν οι Πολωνοαμερικανοί διεκδικούν το δικό τους «ξεχασμένο Ολοκαύτωμα», ποια αναγνώριση θα πρέπει να απολαμβάνουν; Έχουν και οι Αρμένιοι και οι Καμποτζιανοί δικαίωμα σε μουσεία του Ολοκαυτώματος που χρηματοδοτούνται από το κράτος; Και χρειαζόμαστε μνημεία για τους Αντβεντιστές της Έβδομης Ημέρας και τους ομοφυλόφιλους για τη δίωξή τους από το Τρίτο Ράιχ;

Η μοναδική ταλαιπωρία παρέχει μοναδικό δικαίωμα.

Οποιοδήποτε έγκλημα διαπράττει το Ισραήλ στο όνομα της επιβίωσής του — του «δικαιώματός του να υπάρχει» — δικαιολογείται στο όνομα αυτής της μοναδικότητας. Δεν υπάρχουν όρια. Ο κόσμος είναι μαύρος και άσπρος, μια ατέρμονη μάχη ενάντια στον ναζισμό, ο οποίος είναι πολυμορφικός, ανάλογα με το ποιον στοχεύει το Ισραήλ. Το να αμφισβητεί κανείς αυτή τη δίψα για αίμα σημαίνει ότι είναι αντισημίτης, που διευκολύνει μια άλλη γενοκτονία Εβραίων.

Αυτή η απλοϊκή φόρμουλα δεν εξυπηρετεί μόνο τα συμφέροντα του Ισραήλ, αλλά και τα συμφέροντα των αποικιοκρατικών δυνάμεων που διέπραξαν τις δικές τους γενοκτονίες, τις οποίες επίσης επιδιώκουν να συγκαλύψουν.

Η ιεροποίηση του ναζιστικού Ολοκαυτώματος προσφέρει ένα παράξενο αντάλλαγμα. Ο οπλισμός και η χρηματοδότηση του κράτους του Ισραήλ, η παρεμπόδιση των ψηφισμάτων και των κυρώσεων του ΟΗΕ που θα καταδίκαζαν τα εγκλήματά του και η δαιμονοποίηση των Παλαιστινίων και των υποστηρικτών τους γίνονται απόδειξη εξιλέωσης και υποστήριξης προς τους Εβραίους. Το Ισραήλ, σε αντάλλαγμα, απαλλάσσει τη Δύση από την αδιαφορία της για τη δυστυχία των Εβραίων κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος, και τη Γερμανία για τη διάπραξή του. Η Γερμανία χρησιμοποιεί αυτή την ανίερη συμμαχία για να διαχωρίσει τον ναζισμό από την υπόλοιπη γερμανική ιστορία, συμπεριλαμβανομένης της γενοκτονίας που διέπραξαν οι Γερμανοί άποικοι εναντίον των Νάμα και των Χερέρο στη Γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική, τη σημερινή Ναμίμπια.

«Μια τέτοια μαγεία», γράφει ο Ισραηλινός ιστορικός και μελετητής της γενοκτονίας Ραζ Σέγκαλ, «νομιμοποιεί τον ρατσισμό εναντίον των Παλαιστινίων την ίδια στιγμή που το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία εναντίον τους. Η ιδέα της μοναδικότητας του Ολοκαυτώματος αναπαράγει έτσι, αντί να αμφισβητεί, τον αποκλειστικό εθνικισμό και τον αποικιοκρατικό εποικισμό που οδήγησαν στο Ολοκαύτωμα.»

Ο καθηγητής Σέγκαλ, διευθυντής του προγράμματος Σπουδών για το Ολοκαύτωμα και τη Γενοκτονία στο Πανεπιστήμιο Στόκτον του Νιου Τζέρσεϊ, έγραψε ένα άρθρο για τον πόλεμο στη Γάζα στις 13 Οκτωβρίου 2023, με τίτλο: «Μια κλασική περίπτωση γενοκτονίας».

Αυτή η καταγγελία από έναν Ισραηλινό μελετητή του Ολοκαυτώματος, του οποίου τα μέλη της οικογένειας έχασαν τη ζωή τους στο Ολοκαύτωμα, ήταν μια πολύ μοναχική στάση.

Ο καθηγητής Σίγκαλ είδε στην άμεση απαίτηση της ισραηλινής κυβέρνησης να εκκενώσουν οι Παλαιστίνιοι το βόρειο τμήμα της Γάζας και στην ανατριχιαστική δαιμονοποίηση των Παλαιστινίων από ισραηλινούς αξιωματούχους — ο υπουργός Άμυνας είπε ότι το Ισραήλ «πολεμά ανθρώπινα ζώα» — τη δυσωδία της γενοκτονίας.

«Η όλη ιδέα της πρόληψης και του «ποτέ ξανά» είναι ότι — όπως διδάσκουμε στους φοιτητές μας — υπάρχουν προειδοποιητικά σημάδια, και μόλις τα παρατηρήσουμε, πρέπει να ενεργήσουμε για να σταματήσουμε τη διαδικασία που θα μπορούσε να κλιμακωθεί σε γενοκτονία», μου είπε ο καθηγητής Σίγκαλ, «ακόμα κι αν δεν είναι ακόμα γενοκτονία».

Ο καθηγητής Σίγκαλ πλήρωσε για την ειλικρίνειά του. Η προσφορά να ηγηθεί του Κέντρου Μελετών για το Ολοκαύτωμα και τη Γενοκτονία του Πανεπιστημίου της Μινεσότα, το οποίο δεν έχει εκδώσει καμία καταδίκη της γενοκτονίας, ανακλήθηκε.

Όταν ο καθηγητής Σίγκαλ και εγώ καταθέσαμε στην πρωτεύουσα του κράτους στο Τρέντον εναντίον της υιοθέτησης του νομοσχεδίου της Διεθνούς Συμμαχίας για τη Μνήμη του Ολοκαυτώματος (IHRA), το οποίο εξισώνει την κριτική προς το κράτος του Ισραήλ με τον αντισημιτισμό, μας αποδοκίμασαν οι σιωνιστές και ο πρόεδρος της επιτροπής έκοψε τα μικρόφωνα μας. Εκεί βρισκόμασταν, υποστηρίζοντας ότι αυτό το νομοσχέδιο θα περιόριζε την ελευθερία του λόγου, ενώ εκείνη τη στιγμή μας στερούσαν την ελευθερία του λόγου.

Η γενοκτονία είναι το επόμενο στάδιο σε αυτό που ο ανθρωπολόγος Arjun Appadurai αποκαλεί «μια τεράστια παγκόσμια μαλθουσιανή διόρθωση» που «αποσκοπεί στο να προετοιμάσει τον κόσμο για τους νικητές της παγκοσμιοποίησης, χωρίς τον ενοχλητικό θόρυβο των ηττημένων της».

Η χρηματοδότηση και ο εξοπλισμός του Ισραήλ από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις ευρωπαϊκές χώρες, καθώς αυτό διαπράττει γενοκτονία, έχει ουσιαστικά καταρρεύσει τη διεθνή νομική τάξη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν έχει πλέον αξιοπιστία. Η Δύση δεν μπορεί πλέον να δίνει μαθήματα σε κανέναν για τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα ή τις υποτιθέμενες αρετές του δυτικού πολιτισμού. Το τέχνασμα, ότι κατά κάποιον τρόπο εμείς ως έθνος προωθούμε τη δημοκρατία, την ισότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα, έχει τελειώσει.

«Την ίδια στιγμή που η Γάζα προκαλεί ζάλη, ένα αίσθημα χάους και κενότητας, γίνεται για αμέτρητους ανίσχυρους ανθρώπους η ουσιώδης προϋπόθεση της πολιτικής και ηθικής συνείδησης στον εικοστό πρώτο αιώνα — ακριβώς όπως ήταν ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος για μια γενιά στη Δύση», γράφει ο Πανκάτζ Μίσρα.

Κανείς από εμάς που κάναμε ρεπορτάζ από το Ισραήλ και την Παλαιστίνη, όπου εργάστηκα ως δημοσιογράφος για επτά χρόνια, δεν προέβλεψε αυτή τη γενοκτονία. Και όμως, είχαμε πλήρη επίγνωση της γενοκτονικής παρόρμησης που βρισκόταν στην καρδιά του σιωνιστικού εγχειρήματος — της επιθυμίας μεγάλων τμημάτων της ισραηλινής κοινωνίας να εξαλείψουν και να εκδιώξουν όλους τους Παλαιστινίους. Αυτή η γενοκτονική παρόρμηση υπήρχε από την απαρχή του σιωνισμού.

Ο Βίκτορ Κλέμπερερ, καθηγητής γλωσσολογίας και γιος ενός ραβίνου του Βερολίνου που ζούσε υπό το ναζιστικό καθεστώς, σημείωσε στο ημερολόγιό του: «Για μένα οι σιωνιστές, που θέλουν να επιστρέψουν στο εβραϊκό κράτος του 70 μ.Χ. (καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τον Τίτο), είναι εξίσου προσβλητικοί με τους Ναζί. Με την δίψα τους για αίμα, τις αρχαίες «πολιτισμικές ρίζες» τους, την εν μέρει υποκριτική, εν μέρει ακατανόητη επιστροφή τους στο παρελθόν, είναι απόλυτα ισάξιοι των Εθνικοσοσιαλιστών.»

Έκανα ρεπορτάζ για τον εξτρεμιστή ραβίνο, Meir Kahane, ο οποίος ισχυριζόταν ότι η βία ήταν εβραϊκή αρετή και η εκδίκηση, θεία εντολή. Όταν βρισκόμουν στο Ισραήλ, του είχε απαγορευτεί από την ισραηλινή κυβέρνηση να θέσει υποψηφιότητα για δημόσιο αξίωμα.

Ο Kahane δολοφονήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1990 στη Νέα Υόρκη. Το κόμμα του, το Kach, απαγορεύτηκε στο Ισραήλ τέσσερα χρόνια αργότερα, αφού ο Μπαρούχ Γκόλντσταϊν, ένας γιατρός γεννημένος στο Μπρούκλιν και μέλος του Kach, μπήκε στο τζαμί Ιμπραήμι της Χεβρώνας και άνοιξε πυρ εναντίον των προσκυνητών, σκοτώνοντας 29 Παλαιστινίους. Ο Γκόλντσταϊν, ντυμένος με τη στολή του λοχαγού του στρατού, εξουδετερώθηκε από τους προσκυνητές και ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου. Με έστειλαν οι συντάκτες μου στη Νέα Υόρκη για να πάρω συνέντευξη από τους επιζώντες. Όταν έλαβαν το κείμενο, επέμειναν να κάνω περισσότερες συνεντεύξεις με Εβραίους αποίκους που δικαιολογούσαν τα παράπονα του Γκόλντσταϊν έναντι των Παλαιστινίων, ως μέρος του παιχνιδιού της ισορροπίας, αλλά στην πραγματικότητα ως μέρος της προσπάθειας να συγκαλυφθεί η αλήθεια.

Το Κάχ, μετά τις δηλώσεις του υπέρ της σφαγής, κηρύχθηκε τρομοκρατική οργάνωση από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Όμως ο Καχανισμός δεν πέθανε. Τροφοδοτήθηκε από Εβραίους εξτρεμιστές και εποίκους.

Η φυλετική μισαλλοδοξία του Kach και οι εκκλήσεις για μαζική βία εναντίον των Παλαιστινίων μόλυναν όλο και μεγαλύτερα τμήματα της ισραηλινής κοινωνίας. Βρήκε σχεδόν καθολική αποδοχή μετά τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου.

Είδα αυτή τη μισαλλοδοξία σε πολιτικές συγκεντρώσεις που διοργάνωσε ο Νετανιάχου, ο οποίος έλαβε πλούσια χρηματοδότηση από Αμερικανούς της δεξιάς που συνδέονταν με την AIPAC, όταν έθεσε υποψηφιότητα εναντίον του Ιτζάκ Ράμπιν, ο οποίος διαπραγματευόταν μια ειρηνευτική συμφωνία με τους Παλαιστινίους. Οι υποστηρικτές του Νετανιάχου φώναζαν συνθήματα εμπνευσμένα από τον Καχάν, όπως «Θάνατος στους Άραβες» και «Θάνατος στον Ράμπιν». Έκαψαν ένα ομοίωμα του Ράμπιν ντυμένο με ναζιστική στολή. Ο Νετανιάχου παρέλασε μπροστά από μια εικονική κηδεία για τον Ράμπιν.

Ο Ράμπιν δολοφονήθηκε από έναν εβραίο φανατικό στις 4 Νοεμβρίου 1995.

Ο Νετανιάχου, ο οποίος έγινε πρωθυπουργός για πρώτη φορά το 1996, έχει αφιερώσει την πολιτική του καριέρα στη στήριξη αυτών των Εβραίων εξτρεμιστών, συμπεριλαμβανομένων των Ιταμάρ Μπεν-Γβίρ, ο οποίος κρέμασε μια φωτογραφία του Γκόλντσταϊν στον τοίχο του σαλονιού του, του Μπεζαλέλ Σμοτρίτς, του Αβιγκντόρ Λίμπερμαν, του Γκιντεόν Σαάρ και του Ναφτάλι Μπένετ.

Ο πατέρας του Νετανιάχου, ο Μπενζιόν, ο οποίος εργάστηκε ως βοηθός του ιδρυτή του ρεβιζιονιστικού σιωνισμού, Βλαντιμίρ Ζαμποτίνσκι, και τον οποίο ο Μπενίτο Μουσολίνι χαρακτήρισε ως «καλό φασίστα», ήταν ηγέτης του Κόμματος Χερούτ, το οποίο καλούσε το Ισραήλ να καταλάβει όλη τη γη της ιστορικής Παλαιστίνης. Πολλοί από όσους ίδρυσαν το Κόμμα Χερούτ πραγματοποίησαν τρομοκρατικές επιθέσεις κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1948 που οδήγησε στην ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, η Χάνα Άρεντ, ο Σίντνεϊ Χουκ και άλλοι Εβραίοι διανοούμενοι περιέγραψαν το Κόμμα Χερούτ σε μια δήλωση που δημοσιεύθηκε στη The New York Times ως ένα κόμμα «στενά συγγενικό, όσον αφορά την οργάνωσή του, τις μεθόδους, την πολιτική φιλοσοφία και την κοινωνική απήχησή του, με τα ναζιστικά και φασιστικά κόμματα».

Πάντα υπήρχε μια βίαιη τάση εβραϊκού φασισμού στο πλαίσιο του σιωνιστικού εγχειρήματος, που αντικατοπτρίζει την τάση του φασισμού στην αμερικανική κοινωνία. Δυστυχώς, για εμάς και τους Παλαιστινίους, αυτές οι φασιστικές τάσεις βρίσκονται σε άνοδο.

Η απόφαση να εξαλειφθεί η Γάζα αποτελεί από καιρό το όνειρο των ακροδεξιών σιωνιστών, κληρονόμων του κινήματος του Kahane. Η εβραϊκή ταυτότητα και ο εβραϊκός εθνικισμός είναι οι σιωνιστικές εκδοχές της ιδεολογίας «αίματος και γης» των Ναζί. Η εβραϊκή υπεροχή είναι αγιασμένη από τον Θεό, όπως και η σφαγή των Παλαιστινίων, τους οποίους ο Νετανιάχου συνέκρινε με τους βιβλικούς Αμαληκίτες που σφαγιάστηκαν από τους Ισραηλίτες. Οι Ευρωπαίοι και οι Ευρωαμερικανοί στις αμερικανικές αποικίες χρησιμοποίησαν το ίδιο βιβλικό απόσπασμα για να δικαιολογήσουν τη γενοκτονία τους εναντίον των ιθαγενών Αμερικανών.

Οι εχθροί — συνήθως μουσουλμάνοι — που προορίζονται για εξόντωση είναι υπάνθρωποι που ενσαρκώνουν το κακό. Η βία και η απειλή βίας είναι οι μόνες μορφές επικοινωνίας που κατανοούν όσοι βρίσκονται εκτός του μαγικού κύκλου του εβραϊκού εθνικισμού.

Η μεσσιανική λύτρωση θα πραγματοποιηθεί μόλις εκδιωχθούν οι Παλαιστίνιοι. Εβραίοι εξτρεμιστές ζητούν την κατεδάφιση του τζαμιού Αλ-Ακσά, ενός από τα τρία πιο ιερά μέρη για τους Μουσουλμάνους, το οποίο υποτίθεται ότι χτίστηκε πάνω στα ερείπια του Δεύτερου Εβραϊκού Ναού που καταστράφηκε το 70 μ.Χ. από τον ρωμαϊκό στρατό. Αυτοί οι εξτρεμιστές ζητούν να αντικατασταθεί από έναν «Τρίτο» Εβραϊκό Ναό, μια κίνηση που θα έβαζε φωτιά στον μουσουλμανικό κόσμο. Η Δυτική Όχθη, την οποία οι φανατικοί αποκαλούν «Ιουδαία και Σαμαρία», προσαρτάται από το Ισραήλ. Το Ισραήλ, που κυβερνάται από θρησκευτικούς νόμους που επιβάλλονται από τα υπερορθόδοξα κόμματα Shas και United Torah Judaism, σύντομα θα αντικατοπτρίζει τη δεσποτική θεοκρατία του Ιράν.

Ο Τζέιμς Μπόλντουιν προέβλεψε αυτή την οπισθοδρόμηση προς την έμφυτη βαρβαρότητά μας. Προειδοποίησε ότι υπήρχε μια «τρομερή πιθανότητα» ότι «οι δυτικοί πληθυσμοί, που αγωνίζονται να κρατήσουν ό,τι έχουν κλέψει από τους αιχμαλώτους τους και δεν μπορούν να κοιτάξουν τον καθρέφτη τους, θα προκαλέσουν ένα χάος σε ολόκληρο τον κόσμο το οποίο, αν δεν φέρει το τέλος της ζωής σε αυτόν τον πλανήτη, θα προκαλέσει έναν φυλετικό πόλεμο όπως δεν έχει δει ποτέ ο κόσμος, και για τον οποίο γενιές που δεν έχουν ακόμη γεννηθεί θα καταριούνται τα ονόματά μας για πάντα».

Η βαρβαρότητα στο Ιράν, τον Λίβανο και τη Γάζα είναι η ίδια βαρβαρότητα που αντιμετωπίζουμε και στη χώρα μας. Αυτοί που διαπράττουν τη γενοκτονία, τη μαζική σφαγή και τον απρόκλητο πόλεμο εναντίον του Ιράν είναι οι ίδιοι άνθρωποι που διαλύουν τους δημοκρατικούς μας θεσμούς.

Οι Ιρανοί, οι Λιβανέζοι και οι Παλαιστίνιοι γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει τρόπος να κατευναστούν αυτά τα τέρατα. Οι παγκόσμιες ελίτ δεν πιστεύουν σε τίποτα. Δεν αισθάνονται τίποτα. Δεν είναι αξιόπιστοι. Εμφανίζουν τα βασικά χαρακτηριστικά όλων των ψυχοπαθών — επιφανειακή γοητεία, μεγαλομανία και αλαζονεία, ανάγκη για συνεχή διέγερση, τάση για ψέματα, εξαπάτηση, χειραγώγηση και αδυναμία να νιώσουν τύψεις ή ενοχή. Περιφρονούν ως αδυναμία τις αρετές της ενσυναίσθησης, της ειλικρίνειας, της συμπόνιας και της αυτοθυσίας. Ζουν με το δόγμα του Εγώ. Εγώ. Εγώ.

«Το γεγονός ότι εκατομμύρια άνθρωποι μοιράζονται τις ίδιες κακίες δεν μετατρέπει αυτές τις κακίες σε αρετές, το γεγονός ότι μοιράζονται τόσα λάθη δεν μετατρέπει τα λάθη σε αλήθειες, και το γεγονός ότι εκατομμύρια άνθρωποι μοιράζονται τις ίδιες μορφές ψυχικής παθολογίας δεν κάνει αυτούς τους ανθρώπους λογικούς», γράφει ο Έριχ Φρομ στο «Η Λογική Κοινωνία».

Είμαστε μάρτυρες του κακού εδώ και σχεδόν τρία χρόνια στη Γάζα. Το βλέπουμε τώρα στο Ιράν. Το βλέπουμε στο Λίβανο. Βλέπουμε αυτό το κακό να δικαιολογείται ή να καλύπτεται από πολιτικούς ηγέτες και τα μέσα ενημέρωσης.

Η New York Times, σε μια σελίδα βγαλμένη από τον Όργουελ, έστειλε ένα εσωτερικό σημείωμα που έλεγε στους δημοσιογράφους και τους συντάκτες να αποφεύγουν τους όρους «στρατόπεδα προσφύγων», «κατεχόμενα εδάφη», «εθνοκάθαρση» και, φυσικά, «γενοκτονία» όταν γράφουν για τη Γάζα.

Όσοι ονομάζουν και καταγγέλλουν αυτό το κακό, συμπεριλαμβανομένων των ηρωικών φοιτητών που έστησαν καταυλισμούς σε πανεπιστημιουπόλεις εδώ και στο εξωτερικό, δυσφημίζονται, μπαίνουν σε μαύρες λίστες και εκκαθαρίζονται. Συλλαμβάνονται και απελαύνονται. Μια νεκρική σιωπή πέφτει πάνω μας, η σιωπή όλων των αυταρχικών κρατών. Ξέρουμε πού καταλήγει αυτό. Αν δεν κάνετε το καθήκον σας, αν δεν υποστηρίξετε τον πόλεμο κατά του Ιράν, αν μιλήσετε εναντίον του εγκλήματος της γενοκτονίας, θα δείτε την άδεια εκπομπής σας να ανακαλείται, όπως πρότεινε ο πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Επιτροπής Επικοινωνιών (FCC) του Τραμπ, Μπρένταν Καρ.

Έχουμε εχθρούς. Δεν βρίσκονται στην Παλαιστίνη. Δεν βρίσκονται στο Λίβανο. Δεν βρίσκονται στο Ιράν. Βρίσκονται εδώ. Ανάμεσά μας. Καθορίζουν τις ζωές μας. Είναι προδότες των ιδανικών μας. Είναι προδότες της χώρας μας. Οραματίζονται έναν κόσμο σκλάβων και αφεντικών. Η Γάζα είναι μόνο η αρχή. Δεν υπάρχουν εσωτερικοί μηχανισμοί για μεταρρύθμιση. Μπορούμε να αντισταθούμε ή να παραδοθούμε.

Αυτές είναι οι μόνες επιλογές που μας απομένουν.

Πηγή: The Chris Hedges Report

Βραβευμένος με Πούλιτζερ δημοσιογράφος και συγγραφέας. Επί 15 χρόνια υπήρξε ανταποκριτής των New York Times.

Λάβετε στο email σας τα νέα από το antapocrisis.gr

© antapoCRISIS