Το οδυνηρό γεγονός του θανάτου της συναδέλφου και τα συγκεκριμένα γεγονότα, που αποτέλεσαν το πλαίσιο εντός του οποίου υπέστη το εγκεφαλικό επεισόδιο πρέπει να φωτιστούν σε κάθε τους λεπτομέρεια, ώστε να διαλευκανθούν οι συγκεκριμένες εκπαιδευτικές παθογένειες που συνέβαλαν στην απώλεια της ζωής της.

Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένειά της και στους συναδέλφους της.

Όμως, ήρθε πια η στιγμή να μιλήσουμε ανοιχτά και θαρρετά για την αβάσταχτη σχολική καθημερινότητα, η οποία καθορίζεται τόσο από την αντιεκπαιδευτική πολιτική διάλυσης του δημόσιου σχολείου, όσο και από τη συνολική πολιτική της κυβέρνησης. Αυτήν που καθορίζεται  από την κοινωνική βαρβαρότητα και τα πρότυπα βίας, που αποτελούν συστατικό στοιχείο της κυρίαρχης ιδεολογίας – η σχολική τάξη είναι καθρέφτης της κοινωνίας –.

Και βέβαια, καθορίζεται από την καλά σχεδιασμένη κυβερνητική συκοφάντηση και απαξίωση του/της εκπαιδευτικού. Απαξίωση οικονομική, επαγγελματική, επιστημονική που έχουν καταστήσει ως ένα κακοπληρωμένο και επικίνδυνο επάγγελμα αυτό του εκπαιδευτικού. Για το πογκρόμ διώξεων εκπαιδευτικών ανά την Ελλάδα. Για την κυβέρνηση οι εκπαιδευτικοί των δημόσιων σχολείων και οι γιατροί των δημόσιων νοσοκομείων αποτελούν τον νούμερο ένα δημόσιο κίνδυνο. Θέλουν να μας μετατρέψουν σε κλωτσοσκούφι μιας μειοψηφίας, που καταριέται και καθυβρίζει ότι μυρίζει δημόσιο, κοινωνική προσφορά, δικαιώματα, ελευθερίες.

Σε αυτό το πλαίσιο και εντός ενός σχολείου που υπολειτουργεί με χιλιάδες κενά, πληθωρικά τμήματα, σε κτίρια του περασμένου αιώνα, η περίφημη πλατφόρμα καταγγελίας bulling του Υπουργείου Παιδείας έχει μετατραπεί σε πλατφόρμα που αξιοποιείται από μία μικρή αλλά θορυβώδη μερίδα γονέων για καταγγελίες, που στην πραγματικότητα στοχοποιούν εκπαιδευτικούς αλλά και συγκεκριμένα παιδιά.

Αντί να αποτελέσει βήμα αποκάλυψης περιστατικών εκφοβισμού, τροφοδοτεί τον κοινωνικό κανιβαλισμό και αποτελεί βήμα καταγγελιών ή/και εκβιασμών που στην πλειοψηφία τους έχουν άλλα κίνητρα. Θα ακολουθήσει και η περίφημη πλατφόρμα αξιολόγησης, όπου εκεί ο κάθε αναρμόδιος για παιδαγωγικά θέματα θα αξιολογεί τη σχολική μονάδα σα να είναι πανσιόν σε κάποια παραλιακή πόλη. Ακόμα ένα εργαλείο πίεσης και εκβιασμών εναντίον των εκπαιδευτικών!

Η πραγματικότητα στα σχολεία είναι αποκαλυπτική: πολυπληθή τμήματα, μετακινήσεις σε 4 και 5 σχολεία, υποχρεωτικές υπερωρίες, εντατικοποίηση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, ελλιπής στήριξη των σχολικών μονάδων με κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους και ένα διαρκώς αυξανόμενο βάρος ευθυνών στους εκπαιδευτικούς.

Όποιος θέλει να μιλήσει πραγματικά για το περίφημο burn out, ας ασχοληθεί λίγο με τους όρους εργασίας π.χ. των εκπαιδευτικών στα Ειδικά Σχολεία: Σχολεία όπου οι συνάδελφοι δεν έχουν ούτε ένα πραγματικό διάλειμμα, σχολεία όπου τρώνε ξύλο κανονικά, σχολεία όπου κυριολεκτικά δεν μπορούν να πάνε ούτε στην τουαλέτα.

Ας μιλήσει για τους συναδέλφους όπου π.χ. διδάσκοντας ένα δίωρο μάθημα χρειάζονται 11 τμήματα για να κλείσουν ωράριο, δηλαδή πιθανόν κάνουν μάθημα σε πάνω από 250 διαφορετικούς μαθητές και μαθήτριες. Κι όλα αυτά μέσα  σε άθλια κτίρια, με άπειρη γραφειοκρατία πάνω από τα κεφάλια τους και από πάνω, ένα συνταξιοδοτικό που απαιτεί να δουλεύουν ως τα 67 τους! Ο ορισμός της εργασιακής εξουθένωσης.

Την ίδια στιγμή, μέσα στο σχολείο αντανακλώνται οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες που βιώνουν οι μαθητές και οι οικογένειές τους, η εξάντληση από το άγχος των εξετάσεων και των φροντιστηρίων, που θα γιγαντωθούν ακόμη περισσότερο αν εφαρμοστεί το λεγόμενο «εθνικό απολυτήριο», κάνοντας το σχολείο ακόμη πιο πιεστικό και αποκρουστικό για τα παιδιά. Όλη αυτή η κατάσταση δεν μπορεί παρά να μας γεμίζει οργή.

Ήρθε η ώρα να πούμε: ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Οι εκπαιδευτικοί βεβαίως δεν είμαστε ούτε άγγελοι ούτε διάβολοι. Είμαστε όμως αυτοί και αυτές που στηρίζουμε καθημερινά το δημόσιο σχολείο και απαιτούμε σεβασμό και αξιοπρέπεια. Το επιστημονικό, παιδαγωγικό και επαγγελματικό μας κύρος δεν το διαπραγματευόμαστε. Δεν μας έκανε κανένας τη χάρη να μας τοποθετήσει σε μια δημόσια θέση. Σπουδάσαμε, περάσαμε από σκληρές, πολλές φορές και άδικες διαδικασίες ώστε να διοριστούμε. Η αγάπη μας για τα παιδιά και η έγνοια μας για τα δικαιώματά τους και για τη μόρφωση και την αγωγή τους αποδεικνύεται καθημερινά μέσα στις τάξεις μας.

Απαιτούμε λοιπόν έμπρακτα την αναγνώριση αυτή, οικονομική, επαγγελματική και επιστημονική. Απαιτούμε την απαραίτητη, αλλά όχι αυτονόητη, αξιοπρέπεια για να μπορέσουμε να επιτελέσουμε τον παιδαγωγικό και κοινωνικό μας ρόλο. Τίποτα λιγότερο.

Τα σχολεία οφείλουν να είναι χώροι αγωγής, γνώσης, χώροι με σαφή πλαίσια και όρους δημοκρατικής λειτουργίας, χώροι ηρεμίας, σεβασμού και ανοχής, όπου δικαιούμαστε να εργαζόμαστε με αγάπη και συνεργατικότητα. Όμως όλα αυτά, τα οποία δεν είναι πλέον αυτονόητα αλλά βάλλονται, οφείλουμε να τα διεκδικήσουμε με την καθημερινή πράξη μας, συσπειρωμένοι γύρω από τους Συλλόγους Διδασκόντων και τα Σωματεία μας, προστατεύοντας ο ένας τον άλλον, η μία την άλλη.

Δείτε στο συγκεκριμένο άρθρο τις υπογραφές.

Λάβετε στο email σας τα νέα από το antapocrisis.gr

© antapoCRISIS