Foto muhabirliği dendiğinde hepimizin aklına o meşhur "objektiflik" kavramı gelir, sanki fotoğraf makinesi dünyayı olduğu gibi yansıtan ruhsuz bir aynaymış gibi davranırız. Oysa işin aslı hiç de öyle değil. Bu hafta, o dondurulmuş karelerin arkasındaki asıl meseleyi, yani vizörden süzülen o gizli özne olan “foto muhabirinin yorumunu" masaya yatıralım istedim. Çünkü gerçeklik, sadece deklanşöre basıldığı an kaydedilen bir veri seti değildir, o anın öncesinde ve sonrasında gelişen koca bir evrenin, muhabirin zihninde süzülmüş halidir.

Bir foto muhabiri olay yerine vardığında karşısında duran şey ham, işlenmemiş bir gerçekliktir. 

Kaos, sevinç, yıkım ya da zafer... Hepsi orada, tüm çıplaklığıyla durur. Ancak foto muhabiri makinesini kaldırdığı an, o devasa gerçeklik denizinden bir damla seçmek zorunda kalır. İşte tam bu noktada, o çok güvendiğimiz "nesnellik" yerini derin bir kişisel tercihe bırakır. Çoğu zaman ışığın geliş açısı ya da kompozisyonun matematiksel kusursuzluğu konuşulur ama aslında muhabirin en büyük yorumu, neyi çektiğinden ziyade neyi dışarıda bıraktığıdır. Kadraj, aslında bir dışlama sanatıdır. Siz bir meydandaki binlerce insanın öfkesini değil de o kalabalığın kıyısında sessizce ağlayan bir çocuğu çekmeyi tercih ettiğinizde, artık olayı bir "siyasi protesto" olmaktan çıkarıp "insani bir dram" haline getirirsiniz. Gerçeklik hala oradadır ama sizin sunduğunuz parça, artık sizin o gerçeğe bakışınızdır. İzleyiciye sunduğunuz o dar pencere, geri kalan devasa manzarayı........

© Anayurt