Bir foto muhabiri için bazen hikâye, kadrajın içine giren en büyük şeyde değil, kimsenin önemsemediği küçük bir ayrıntıda başlar.Bir el.Parmakta kocaman bir yüzük.Altın, taşlı, ağır. Bazen tek parmakta, bazen birkaç parmakta. Konuşurken ellerini kullanan bir adamın yüzünden önce yüzüğü görünür. Bir masaya elini koyduğunda gözünüz ister istemez oraya gider. Fotoğrafını çektiğinizde, farkında olmadan o yüzüğü de hikâyenin içine alırsınız.Bir süre sonra şunu merak etmeye başlarsınız: Bu sadece bir aksesuar mı? Yoksa bu adam kendisi hakkında bir şey mi anlatıyor?Foto muhabirliği biraz da böyle bir meraktır. İnsanların söyledikleriyle, gösterdikleri ve farkında olmadan ele verdikleri şeyler arasındaki mesafeye bakarsınız.Bir politikacının takım elbisesine bakarsınız. Bir iş insanının saatine. Bir işçinin ellerine. Bir gencin ayakkabılarına. Bir kadının çantasına. Çünkü insan kendisini yalnızca yüzüyle anlatmaz. Bedeninin üzerine koyduğu şeylerle de anlatır.Erkeklerde özellikle bazı aksesuarların başka bir anlamı vardır.Saat yalnızca saat değildir. Araba yalnızca araba değildir. Ayakkabı yalnızca ayakkabı değildir. Büyük bir yüzük de yalnızca yüzük olmayabilir.Bazen bütün bunlar aynı cümleyi kurar:“Benim bir yerim var.”“Ben güçlüyüm.”“Ben........

© Anayurt