Nazım Hikmet’in Gülhane Parkı’nda ceviz ağacına dönüşmesine öykünmek olmaz Ankara’da. Korku yok ki hatıraları arasında. Serde efelik var ne de olsa. Olgunlar’da Madenci Anıtı olursun, cilası bozuk koyu sohbeti meşhur, eski bir tahta masa olursun yahut Aylak’ta gri beyaz kedi olursun da ceviz ağacı olmazsın Ankara’da.  

Şahsına münhasırdır, ağaçlı bulvarları ve caddeleri şarkı söyletir insana ara sıra. Farkında olmadan biriktirip yeri geldiğinde şiir yazdırır bu kent. İster yâr farketsin isterse polis! Dedim ya korkumuz yok ki tırmanalım ilk bulduğumuz ağaca. En fazla anahtar ucuyla gövdesine çizeceğimiz kalp ve sevdiğimizle aşkın baş harfleri buluşur Kuğulu parkta ve tam da o bankta…

Elinde birkaç felsefe çiçeğiyle Mülkiyeliler’in önünden geçerken yüzünde iplemez bir gülümseme belirir insanın. O esnada umuttur Yüksel caddesinin ilk adı. “ Güzel günler göreceğiz çocuklar, güneşli günler!........

© Anayurt