Bugün kiminle oturup konuşsanız, sohbetin bir yerinde mutlaka bu soru gelir: “Biz nasıl bu hale geldik?” Belki de çağımızın en ortak cümlesidir. Yıllar önce babam İstanbul’a gitmişti. Döndüğünde bana, “Oğlum, İstanbul’da en ucuz şey insan,” demişti. Şaşkınlıkla “Nasıl yani?” diye sordum. “İnsanın çok olduğu, insanın sermaye gibi pazarlandığı yerde en ucuz olan yine insandır,” diye cevap vermişti. O gün bu sözün derinliğini tam anlayamamıştım. Bugün ise her gün yeniden anlıyorum.

Sabah haber sitelerini açıyoruz. Karşımıza çıkan manzara hep aynı: Dolandırıcılık şebekeleri, uyuşturucu kartelleri, cinayetler, tacizler, tecavüzler, kadına yönelik şiddet… Daha da acısı, bu suçlara karışan insanların kimlikleri bazen aklımızın almayacağı kadar şaşırtıcı oluyor. Bir zamanlar güven duyduğumuz, örnek gösterdiğimiz insanların bile böylesi olayların içinde yer alabildiğini görmek, toplumsal vicdanı her geçen gün biraz daha yaralıyor.

İşte tam da bu noktada insanın aklına başka bir soru geliyor: Toplumda iyiler mi kalmadı, yoksa iyiler sessiz kalmayı mı tercih ediyor? Çünkü kötülük, çoğu zaman gücünü kendi cesaretinden değil, iyilerin sessizliğinden alır.

Bugün toplumun üzerine kara bir bulut çökmüş gibi. Tahammülsüzlük sıradanlaştı. Asabiyet günlük hayatın dili oldu. Gülümseyen yüzler azaldı. İnsanlar........

© Amida Haber