Ben yazmayı biraz da bu yüzden seviyorum.

İnsan bazen konuşamadığını yazıyor, bazen de yazdıkça ne hissettiğini anlıyor.

Birine değil sadece, bir duyguya.

Bir hâle. Yazılıyor bazı şeyler…

Ben o yılları yaşayanlardan çok, yazanlardan oldum.

Çünkü içimde tutamadığım ne varsa, bir şekilde kâğıda döküldü.

Bazen fark etmeden aynı cümleyi tekrar ettim:

“Yine yazıyorum… yine sana yazıyorum.”

Aslında o “yine”ler boşuna değildi.

İnsan içinden çıkamadığı duyguyu tekrar eder.

Duvara astığım her kâğıt bir anı değil........

© Akdeniz Gerçek