Bulunduğunuz  yerden yükselmek istiyorsanız; ayağınız altına  molozları,  taşları ve toprağı doldurarak yükselebilirsiniz. Yüksek bir dağın başına çıkmak ise zahmetlidir. Yanınızda azığınız, suyunuz olmalı; yolculuğa uygun sağlığınız bulunmalıdır.

Hem yükseklere, bir solukta da çıkamazsınız;  terleyeceksiniz, üşüyeceksiniz , nefesiniz  kesilecek ve adım  adım bir dağın başına fiziken çıkıp etrafı  seyredebilirsiniz. 

Peki , bir  toplum  içinde, insanların  omuzunda yükselmek istiyorsanız ;  taş,  toprak ve moloz  kabiliyetinde  olan insanları ayağınızın altına alarak yükselebilirsiniz. Bunun için  insanların  idrak ve tefekkür  ve sorgulama kabiliyetlerini  kaybetmeleri ve sizin  iradenize   teslim olmaları gerekir. 

Bunun için, çevrenizdeki kişilere, kendilerinin bir hiç olduğunu;  sizin ise çok yüksek olduğunuzu, adeta insanüstü bir varlık olduğunuzu kabul ettirdiğinizde;  geriye bir tek şey kalır;  o da  sizin bir “tanrı”  ya da çok üstün ve erişilemez   olduğunuzu  ilan ettirmek ve kabul ettirmektir. 

“Nasıl ki, bir cemaatin malı,  bir adama verilse zulüm olur. Veya cemaate ait vakıfları bir adam zapt etse zulmeder. Öyle de, cemaatin sa’yleriyle ( çalışmalarıyla  hasıl olan ( elde edilen)  bir neticeyi veya cemaatin haseneleriyle ( iyilikleriyle )   terettüp eden bir şerefi, bir fazileti, o cemaatin reisine veya üstadına ( hocasına )  vermek, hem cemaate, hem de o üstada veya reise zulümdür. Çünkü enaniyeti  okşar, gurura sevk eder. Kendini kapıcı iken , padişah zannettirir. Hem kendi  nefsine  zulmeder, Belki de bir şirk-i  hafiye ( gizli şirke) yol açar.........

© Akasyam