Hayat Siz Planlar Yaparken Başınıza Gelenler midir?
Köşe Yazıları Diş Hekimliği Eczacılık Edebiyat Eğitim Fen Güzel Sanatlar ve Tasarım Hemşirelik Hukuk İktisadi ve İdari Bilimler İlahiyat İletişim İnsan ve Toplum Bilimleri İşletme Mimarlık Mühendislik Orman Sağlık Bilimleri Siyasal Bilgiler Spor Bilimleri Tarih Tıp Turizm Veteriner Ziraat
Güzel Sanatlar ve Tasarım
İktisadi ve İdari Bilimler
İnsan ve Toplum Bilimleri
Fikri görünür kılan kalem; kalemi anlamlı kılan istikrardır.
Hayat Siz Planlar Yaparken Başınıza Gelenler midir?
Up (Yukarı Bak) filmini izlediniz mi?
Harika bir animasyon “çocuk” filmi…
Ama bence çocuklarla birlikte izlenmesi gereken, aynı zamanda bir “olgun insan” filmi.
Carl ve Ellie daha çocukken tanışırlar.
İkisinin de ortak bir hayali vardır:
Güney Amerika’da, Paradise Falls denilen o büyük şelalenin yakınlarında bir evde yaşamak…Evlenirler.
Birlikte güzel bir hayat kurarlar.
Ve hayallerini gerçekleştirmek için para biriktirmeye başlarlar.
Kavanoza para atarlar.
Ancak bir gün evin çatısı tamir ister.
Başka bir gün araba bozulur.
Başka masraflar çıkar.
Yeniden para biriktirmeye başlarlar.
Sonra yine bir şey olur.
Yıllar böylece geçer.
İkisinin de saçları ağarır.
Bir gün Carl artık o hayali daha fazla ertelememeye karar verir.
Paradise Falls’a gideceklerdir.
Ama bu kez de hayatın başka bir planı ortaya çıkar.
Ve bir süre sonra hayatını kaybeder.
Birlikte kurdukları o büyük hayal gerçekleşemez.
HAYATIN DA BİR PLANI VAR MI?
O şarkıyı belki hatırlarsınız.
John Lennon’ın Beautiful Boy şarkısını…
Şarkıdaki bir dize neredeyse atasözü hâline gelmiştir:
“Hayat, siz başka planlar yapmakla meşgulken başınıza gelen şeydir.”
Ne çok plan yaparız gelecekle ilgili…
Hani en basitinden yaz tatili için bile…
“Kesin şunu yapacağım.”
“Falan yere gideceğim.”
Hatırlıyorum da en son geçen yıl bu zamanlarda hayal ettiklerimle yazın yaşadıklarım arasındaki fark, bana bu sözü defalarca hatırlatmaya yetti de arttı bile.
Beklenmedik gelişmeler…
Ne kadar tatil yaptım ve dinlendim?
Şimdi düşününce yüzümde yalnızca küçük bir tebessüm oluşuyor.
İnsan plan yaparken alabildiğine özgür.
Hayat, her sabah aynı güneş doğsa bile her gün başka türlü akabiliyor.
O ZAMAN PLAN YAPMAYALIM MI?
Peki hayat beklenmeyen sürprizlerle doluysa biz hiç mi plan yapmayalım?
Hiç mi hayal kurmayalım?
Öyle bir şey demiyorum.
Her şey bu kadar siyah ya da beyaz olmak zorunda da değil.
Hayatın türlü türlü renkleri var.
Bir önceki yazımda “En büyük hayaliniz nedir?” diye sormuştum.
Çünkü nereye gitmek istediğini bilmeyen bir gemi için hangi rüzgârın uygun olduğunu kestirmek de kolay değildir.
Yola çıkarken bir yönümüzün, bir hayalimizin olması gerekir.
Yoksa attığımız adımların bizi nereye götürdüğünü anlamamız da zorlaşır.
Ancak bu yazıda ikinci bir noktaya işaret etmek istiyorum:
Plan yapmak kadar, plan değiştiğinde yeniden rota çizebilmek de önemlidir.
Belki ruhsal dayanıklılığın önemli taraflarından biri de budur.
Her şey istediğimiz gibi giderken iyi olmak kolaydır.
Asıl mesele, gitmediğinde ne yaptığımızdır.
İnsan bazen aynı hedefe başka bir yoldan gider.
Bazen hedefini değiştirir.
Bazen de bir zamanlar çok istediği şeyin artık kendisi için o kadar önemli olmadığını fark eder.
Bu başarısızlık değildir.
Olsa olsa hayatın ve insanın değişebildiğini kabul etmektir.
Belki biraz da olgunlaşmaktır.
BAZEN HAYALİ DEĞİŞTİRMEK GEREKİR
Hayaller konusunda bazen kendimize gereğinden fazla sert davranıyoruz.
“Ben bunu istemiştim.”
“O hâlde mutlaka yapmalıyım.”
“Vazgeçersem başarısız olurum.”
20 yaşındaki insanın hayali ile 40 yaşındaki insanın hayalinin aynı olması şart mı?
Sorumluluklarımız değişiyor.
Önceliklerimiz değişiyor.
Belki “hayal” dediğimiz şeyi bir sözleşme gibi değil, bir yön duygusu gibi görmek gerekir.
Bizi bir yere doğru götürür.
Ama yol boyunca ara sıra durup yeniden bakabiliriz:
“Ben hâlâ bunu istiyor muyum?”
“Bu bana hâlâ iyi geliyor mu?”
Ve belki daha önemlisi:
“Bu gerçekten benim hayalim mi, yoksa benden beklenen hayatın hayali mi?”
Bence bunlar da önemli sorular.
Aslında bir başka önemli soru daha var.
Bir de şu yönden bakın:
Hayatı sürekli geleceğe ertelerken başka tehlikeler de çıkmıyor mu ortaya?
“Şu işi bitireyim, sonra rahat edeceğim.”
“Şu parayı kazanayım, sonra mutlu olacağım.”
“Şu dönem bir geçsin…”
Derken hayat hep “sonra”ya kalıyor.
Sonra bir gün dönüp baktığımızda, o “sonra”ların arasında geçen şeyin aslında hayatın kendisi olduğunu fark ediyoruz.
Şimdi size özel bir anımdan söz edeyim.
30’lu yaşlarımın başında oldukça meşgul bir akademisyen, idareci, gazeteci ve pek çok işi bir arada yapmaya çalışan biriydim.
(Hâlâ da biraz öyle gibiyim ya, neyse…)
Avustralya’dan bir arkadaşım gelmişti ziyaretime.
Ona Eskişehir’i gezdirdim.
Yaptığım işleri anlattım heyecanla.
Şahin Tepesi’nden Eskişehir’i kuşbakışı seyredip sohbet ettiğimiz bir sırada bana şunu sordu:
O yaşıma kadar kendime sormadığım, aklıma........
