Duruşma bittiğinde polisler bize beklememizi söyleyerek saldırgan grubu duruşma odasından çıkardılar. Mahkeme kaleminde bir süre bekledik.

Duruşma öncesi Hrant’ı garajdan alan polis ekibi geldi, polisler, Hrant, Arat ve ben duruşma odasından asansöre yürüdük. Baba oğul dimdik yürüdüler, tepki vermiyorlardı ama içlerinde fırtınalar estiğini hissediyordum. Polisin aşağıya indirmeye çalıştığı gruptan, “Burada hükümet koruyor, sonra kim koruyacak seni!” sesleri geldi.

Garajda araç cam filmi ile kapalı küçük bir polis otosu bekliyordu. Ön tarafa bir polis memuru oturdu, arkaya Hrant ve Arat.

Nereye gidecekseniz oraya bırakacağız dediler. Hrant, “Nereye olacak Agos’a gideceğim” dedi. “İstersen hemen Agos’a gitme” dedim, kabul etmedi. Israr etmemin anlamsız olacağını düşündüm. Hani fiske vursan kan çıkmaz derler ya, öyle görünüyordu Hrant. “Birazdan arayacağım” dedim. Polisler, “merak etmeyin, gerekli güvenlik tedbirlerini aldık, istedikleri yere götüreceğiz” dediler. Otomobil hareket etti, arkalarından çıktım, adliyenin önünde hala bağrış çağrış, gürültüler…

Hrant’la Arat’ın içinde olduğu polis otosu aralarından geçti, arkasından da bir ekip otosu onu takip etti, fark etmediler ama Hrant’la Arat’ı taşıyan araç uzaklaştıktan hemen sonra içlerinden bazılarının ‘garaj kapısına, garaj kapısına!’ diye bağırdıklarını duydum. Onlar garaj kapısına yöneldiklerinde Hrant’la Arat’ı götüren otomobil gözden kaybolmuştu.

Asansörle yukarıya, mahkeme kaleminde bekleyen avukat arkadaşlarımın yanına gittim. Bizi bir süre........

© Agos