O 15 saniyede ne oldu? Bir evliliğin en mahrem anı kamerada
Bazen bir haber okursunuz, gözünüz takılır kalır. Dün akşam sosyal medyada dolaşan o görüntüleri ben de gördüm. Kısa. Sadece on beş saniye. Ama o on beş saniye, bir insanın hayatının en ağır anını taşıyor içinde. Bir adam, şüphelendiği adrese gidiyor. Kapıyı açıyor. Karşısında eşi var. Ve yanında başka bir adam. Sonra ne mi oluyor? Cep telefonu çıkıyor, kamera açılıyor ve o an kaydediliyor. Kaydedilen şey sadece bir görüntü değil aslında. Bir yıkımın ilk saniyeleri.
Habere göre adam, eşinin davranışlarından şüphelenmiş. Yazışmalarını takip etmiş. Bu takip sonucunda kadının bulunduğu adresi belirlemiş ve oraya gitmiş. İçeri girdiğinde gördüğü manzara karşısında telefonunu çıkarıp kaydetmeye başlamış. Peki neden kaydetme ihtiyacı duyuyor bir insan? Bu soruyu kendime çok sordum. Çünkü o an, normalde kimsenin aklına kamera açmak gelmez. İnsan ya donar kalır ya bağırır ya da oradan kaçar. Ama kaydetmek... Kaydetmek başka bir şey. Belki kanıt istiyor. Belki kendine inanamıyor. Belki de o an, yaşadığı şeyin gerçek olduğunu bir yere kaydetmeden kabul edemiyor. İnsan bazen en çok acıtan gerçeği bile bir ekrandan izleyerek doğrulamaya çalışıyor. Bu, çağımızın tuhaf bir hâli değil mi?
Görüntülerde kadın, eşini karşısında görünce büyük bir şaşkınlık yaşıyor ve durumu açıklamaya çalışıyor. Adam ise dinlemiyor. Dinlemek istemiyor. Haklı mı? Belki. Ama dinlememek, o anın en kolay yolu. Çünkü dinlersen, karşındakinin sesini duyarsın. Duyarsan belki bir açıklama, belki bir yalan, belki de bir gerçekle yüzleşirsin. O an insanın en çok kaçtığı şey de bu: yüzleşmek. Bağırmak, çağırmak, kaydetmek... Bunların hepsi bir tür savunma. İnsanın kendini o acıdan koruma biçimi.
Karısına "Kim bu adam kim?" diye soruyor. Sonra diğer erkeğe dönüp "Kimsin oğlum?" diye çıkışıyor. Bu iki soru, aslında iki farklı acıyı taşıyor. Birincisi, "Kim bu adam?" Yani: Benim yerimi kim aldı? Benim hayatımda kim var şimdi? İkincisi ise: Sen kimsin? Yani: Sen benim karşıma nasıl çıktın? Sen hangi hakla? İki soru, iki yara. Ve ikisinin de cevabı yok o an. Çünkü o an, cevap alınacak bir an değil. O an, sadece yıkımın anı.
Peki o on beş saniyeden sonra ne oldu? Bilmiyoruz. Haberde de yazıyor: Görüntülerin devamında ne yaşandığı öğrenilemedi. Taraflar arasında neler geçtiği, olayın nasıl devam ettiği bilinmiyor. İşte tam da burada durup düşünmek gerekiyor. Çünkü biz sadece on beş saniyeyi görüyoruz. Ama o insanların hayatları on beş saniyeden ibaret değil. Bir evlilik, bir ilişki, belki yıllar... Hepsi o on beş saniyeye........
