Tolstoy’un Üç Nasihat isimli öyküsünde tarladaki yabani otlar sürekli büyür ve neredeyse tüm tarlayı kaplar. Bunun üzerine çiftçiler mahsullerine zarar veren yabani otların büyümesini engellemek için biçilmesine karar verirler. Lakin otlar biçildikçe her seferinde daha çok boy verir, çoğalır ve neredeyse bütün tarlayı sarar. Günlerden bir gün bilge bir kişi köye gelir ve yabani otların kökünden sökülmesi gerektiğini söyler. Zira bu şekilde mutlak bir çözüme ulaşılacaktır. Aksi halde çözüm diye yıllarca aynı yöntem denenecek ve her defasında aynı sonuçlarla karşılaşılacaktır. Fakat bilge kişinin önerisi kabul görmez ve beklenildiği üzere yabani otlar tarlanın adeta bir parçası haline gelir. İşin daha üzücü yanıysa şöyle gerçekleşir: Aynı köyde yaşayan başka bir çiftçi geçen yılların ardından bilge kişinin önerisini hatırlatır, fakat köylüler bu kişiyi dinlemek yerine tepkilerini ona yöneltirler: Onu ukalıkla ve  tarlalarına zarar vermekle suçlarlar. Zira onlara göre yabani otların biçilmesine karşı çıkmak tarlaya zarar vermekle eşdeğerdir. Oysa hem bilge kişi hem de onun çözümünü hatırlatan çiftçi, yabani otlarla mücadeleye değil mücadelenin sonuç vermeyen biçimine karşı çıkarlar. Geçen yıllara, sonuçsuz kalan çabalara, karşılıksız kalan eylem pratiğine vurgu yaparlar.  

Neticede denenmeyen çözümler, dinlenmeyen sözler ve hep aynı yere bakan gözler hem mahsule zarar verir hem de yabani otları sürekli büyür hale getirir.

 “Yabani otlar” aslında bütün bir ülkenin ve hatta dünyanın esas olarak gündemine alması gereken bir konu değil mi sizce de?

Yaşadığımız topraklarda toplumsal sorunu nerede görüyor, çözüm için hangi yol ve yöntemi benimsiyor, başka bir ekonomi, başka bir adalet ve eşitlik pratiğini nasıl savunuyoruz? Ya da böyle bir gündemimiz, paradigmamız, yol haritamız var mı? Benzer şekilde egemen partiler;  barınma, sağlık ve beslenme hakları gibi temel haklar konusunda genel olarak ayrışıyor mu? Asgari ücretlinin, emeklinin yaşam hakkı ile ilgili ne söylüyor,........

© 12punto