Geçen Cuma yashasın.com için ‘Aile büyüklerimiz yaşlanırken birbirimize nasıl destek oluyoruz?’ üzerine bir yazı yazdım.

Hiç tanımadığım ya da çok yakından tanıdığım insanlardan gelen mesajlardan şunu gördüm:

Hepimiz zor zamanları biraz fazla kendi içimizde yaşıyoruz.

En sevdiklerimiz için doğruyu bulmaya çalışırken ne kadar çaresiz kaldığımızı birbirimize anlatmıyoruz.

Geçen yazıda annesi demans olan bir arkadaşımın, çok sevdiği işini ve arkadaş çevresini bırakıp annesiyle birlikte yaşamaya başladığından bahsetmiştim.

Bazen hayat bizi işimizden böyle koparıyor.

Bazen de yeni bir iş sahibi yapıyor.

Şanslıysak, bazen yeni işimizi daha çok seviyoruz.

3 sene önce babamın vedasıyla benim, ablamın, eşimin, tüm ailenin ve en çok da annemin hayatında yepyeni bir dönem başladı.

Ana evimiz, merkez üssümüz oldu

Olmayacak şeyler oldu.

Olmaz denilen kararlar alındı.

Üstümüzden bazı ağırlıkları attık.

Yeni işlere giriştik.

Ana evimiz, merkez üssümüz oldu.

Toplantıya giderken, adadan gelirken, festivale giderken anneme uğramak; bir çay, bir Türk kahvesi içmek; dolapta ya da buzlukta ne varsa çıkartıp ısıtmak ve birlikte yemek daha da normalimiz oldu.

Bu yeni hayatın ilk yılında hepimiz çok zorlandık.

İlk senemizi tüm aile ‘Anne Yılı’ ilan ettik.

O yaz her seyahatimizde yanımızda o vardı.

Hâlâ da çok değişmedi.

Uyum sağlama konusunda çok iyidir.

85 yaşın çevikliğiyle her gün marketlerin sebze indirimlerini takip ediyor, balık almak için pazara gidiyor, mahallede yıllardır oturmasına rağmen ancak şimdi tanışıp kaynaştığı altı arkadaşıyla her gün 16.30-18.30 arasında mahalle buluşması yapıyor.

Hatta yıllarca dalga geçtiği ‘Dolar Günü’ne bile katılıyor.

İki önemli özelliği var.

Birincisi, günün hangi saati olursa olsun “Anne, yemeğe geliyoruz” ya da “Oturmaya geliyoruz” desek, “Gelin, buyurun” der.

Yemek vardır ya da yoktur.

Bir şeyler mutlaka çıkarır........

© 10 Haber