“Ah benim çocukluğum…”

Bu cümleyi artık yalnızca belli bir kuşağın değil, neredeyse her yaştan herkesten duyuyoruz. Otuz yaşındaki de aynı şeyi söylüyor, altmış yaşındaki de. Sanki insanlık, yaşadığı her dönemi bir öncekinden daha kötü bulma konusunda sessiz bir anlaşma yapmış gibi. Peki gerçekten dünya bu kadar kötü bir yere mi gidiyor? Yoksa bugünün belirsizlikleri, bizi geçmişin daha güvenli görünen kıyılarına mı itiyor?

Nostalji aslında hafızanın küçük bir hilesidir. Zihnimiz geçmişi olduğu gibi değil, hissetmek istediğimiz gibi hatırlar. Çocukluğumuzun elektrik kesintilerini, okul kaygılarını, ekonomik sıkıntılarını değil; mahallede oynanan oyunları, yaz akşamlarını, komşu teyzelerini, televizyonun karşısında ailece geçirilen saatleri saklar. Hafıza, acıları törpüler; güzel anıları ise parlatır, unutulmaz kılar.

Belki de bu yüzden nostalji, insanın en kırılgan duygularından biridir. Çünkü özlediğimiz şey çoğu zaman geçmişin kendisi değil, geçmişte hissettiğimiz güven, aidiyet ve sadeliktir. İşte tam da bu noktada nostalji, yalnızca psikolojinin değil, ekonominin de ilgi alanına giriyor. Duyguların değerinin ölçülebildiği bir çağda, özlem de kaçınılmaz olarak bir pazara dönüşüyor.

Bugün nostalji yalnızca bir duygu değil; dev bir sektör. Eski gazozlar yeniden üretiliyor, çocukluğumuzun çizgi filmleri yeniden çevriliyor, eski telefonlar tasarım objesi oluyor, doksanların tişörtleri,........

© 10 Haber