İnsan kimliği, faturalarını neyin ödediğiyle tanımlanmaz.

Asıl değeriniz, kim olduğunuzdan ve sizi neyin gerçekten heyecanlandırdığından gelir.

Ve belki de en çok unuttuğumuz şey şu:

“Ben yazarım”, “ben müzisyenim”, “ben sanatçıyım” demek için kimseden izin almanız gerekmez.

Eğer yaptığınız şey size iyi geliyorsa, sizi besliyorsa… o zaten sizin kimliğinizdir.

Ama biz nedense, ancak biri bize maaş öderse kendimize inanıyoruz.

Geçen gün Londra’da küçük bir kafede oturuyorum. Yan masada bir kadın… Önünde bir tablet, dikkatle çizim yapıyor. Kahvesi soğumuş, umurunda değil. Bir süre izledim, sonra dayanamadım sordum:

“Ne çiziyorsun?”
Gülümsedi:
“İllüstrasyon…” dedi.

Sonra çok tanıdık o cümle geldi:
“Ama ben aslında bir hukuk bürosunda çalışıyorum.”

İşte tam o an düşündüm…
Biz ne zaman bu kadar karıştırdık bu işleri?

Kimliğinizi İş Tanımınız Belirlemez

Bir insanın ne olduğunu maaş bordrosuyla ölçmeye başladığımız an… bir şeyleri kaybettik galiba.

“Ne iş yapıyorsun?” sorusu artık sadece bir soru değil.
Bir kimlik kartı.

Avukatsan net.
Bankacıysan anlaşılır.
Ama........

© 10 Haber