“Urla’nın Başka Bir Yüzü: Her Şey Atlar Daha Özgür Yaşasın Diye Başladı”
Urla’da hâlâ insanı şaşırtan yerler var.
Dünyanın dört bir yanında oteller, restoranlar, çiftlikler görüyorum. Ama bazen insan kendi yaşadığı yerin birkaç kilometre ötesinde böyle bir yere rastlayınca, “Ben burayı nasıl daha önce görmedim?” diye kendine kızıyor.
Manej Urla’ya geldiğimde benimki biraz öyle oldu.
Su sesi, ağaçlar, atlar, bağlar… Gürültü yok. Acele yok. Birkaç adım ötede restoran, biraz ileride ahırlar. 12 odalı küçük bir otel var. Tavuklar, koyunlar, keçiler, inekler… Bağdan yılda yalnızca yaklaşık 300 şişe şarap çıkıyor. Zeytinyağı, bal, lavanta ve altın otu yağı üretiliyor.
Ama burası “çiftlik konseptli” bir otel değil.
Çünkü çiftlik zaten varmış .
Hatta her şey otelden de restorandan da çok önce, bir kız çocuğunun at sevgisiyle başlamış.
“Atım biraz daha at gibi yaşasın istiyordum”
Manej Urla’nın hikâyesini Aylin’den dinliyorum.
Ailesinin kökleri Manisa ve İzmir’e uzanıyor. Babası bu araziyi 1999 yılında almış. O yıllarda bugün bildiğimiz Urla yok. Yol bile yok denecek kadar zor. Çevrede birkaç yapı dışında neredeyse hiçbir şey bulunmuyor.
Peki neden böyle bir yer alıyorlar?
Atlar için.
Aylin beş yaşından beri binicilik yapıyor. Yıllarca atlı spor kulüplerinde binmiş. Ama atların sürekli ahırda kalmasına çocukluğundan beri itiraz etmiş.
“Babama hep, ‘Atımı salmak istiyorum. Daha at gibi yaşamasını istiyorum. Hep kapalı kalmasını istemiyorum’ diyordum.”
Babası da kızının bu isteğini ciddiye almış.
Bugün baktığınızda Manej’in hikâyesinin belki de en güzel tarafı bu. Başlangıçta ortada ne otel projesi var ne restoran ne de büyük bir yatırım planı.
Bir baba kızının atlarına daha iyi bir hayat sunmak istiyor.
Gerisi yıllar içinde geliyor.
Urla Sepeti’nden restorana
Aylin görsel iletişim tasarımı okuyor. 2010’da üniversiteden mezun oluyor. Almanya’da çalışıyor, İstanbul deneyimi yaşıyor ama sonunda yolu yine buraya çıkıyor.
Bir noktada kendine şu soruyu soruyor:
“Ben burada ne yapabilirim?”
Hayvanlarını ticari bir üretim aracı olarak görmek istemiyor. Ama sütlerinden faydalanabileceğini düşünüyor.
Yoğurt, kese yoğurdu, tereyağı, peynir yapmaya başlıyor. Ağaçların meyvelerinden reçeller, tarladaki ürünlerden başka şeyler üretiyor.
Sonra bunların hepsini bir isim altında topluyor:
Urla Sepeti.
Başlangıçta eve servis yapıyor.
Müşterileri arasında özellikle İstanbul’dan Urla’ya yerleşen kadınlar var. Siparişler çoğalınca servis yetişmez hale geliyor. Aylin de ahırın yanına küçücük bir dükkân yapıyor.
“Gelin, buradan alın” diyor.
İnsanlar gelmeye başlıyor.
Ama gelen yalnızca alışveriş yapmıyor. Yanında filtre kahvesini getiriyor, ekmeğini getiriyor, oturuyor. Bir bakıyorlar ki çiftlikte sofralar kurulmaya başlamış.
Aylin de durumu fark ediyor:
“Ben kahvaltıya başlayayım. Zaten ürettiğim her şey kahvaltıya uygun.”
Bugünkü restoranın başlangıcı işte o sofralar.
Bu yıl restoranın 11’inci yılı.
İki yıl kadar sonra konaklama da ekleniyor. Bugün Manej’in 12 odası var.
Aylin buranın gelişimini anlatırken sürekli aynı kelimeyi kullanıyor:
Organik.
Gerçekten de burası önce yapılmış, sonra içine bir hikâye yerleştirilmiş yerlerden değil. İhtiyaç neyse onun peşinden gidilmiş. Küçük mutfak yetmemiş, büyümüş. Soğuk hava deposu gerekmiş, yapılmış. İnsanlar kalmak istemiş, odalar gelmiş.
Sonra bir noktada da “Daha fazla büyümek istemiyoruz” demişler.
Bence bugün Urla için üzerinde düşünülmesi gereken cümlelerden biri de bu.
Çünkü bazen büyümemeyi seçmek de bir vizyon.
İki pony ile başlayan spor kulübü
Manej’in bir başka hikâyesi ise atlarda yaşanıyor.
Aylin antrenör değil. Kendini özellikle öyle tanımlamıyor.
“Ben engel atlamacıyım” diyor.
Yıllarca yarışmış, binicilik camiasından hiç........
