23 Ekim, Ankara

Ulusal Psikiyatri Kongresi için Ankara’dayım. Ülkenin neredeyse bütün şehirlerinden meslektaşlar sosyalleşmek için burada. Yeni bilgilere ulaşmak için gelen genç asistanlar ve küçük bir flört ya da şanslıysa minik bir kaçamak olur mu beklentisiyle Ankara Sheraton lobi ve koridorlarını arşınlayan telaşlı orta yaş kalabalığı.

Lobideki barda oturmuş bira içiyorum. Akşam indi Ankara’ya. Ama bir saat sonra yöneticiliğini yapacağım bir münazara var. Onu bekliyorum. Karşımda yaşını almış bir kadın meslektaşım oturuyor. Mutsuz olduğu yüzünün bütün kıvrımlarından belli ama hala alımlı. Önünde birkaç kitap var, akşam oturumlarına girmemeye karar vermiş anlaşılan. Kırmızı şarap söyledi biraz önce. Yavaş yavaş yudumluyor içkisini. Yüzüne yaptırdığı müdahalelerde çok dikkatli davranmış, belli. Yapma bir oyuncak bebeğe dönüşmemek için çaba sarfetmiş. Göz altlarındaki torbalardan utanmıyor. Çok az makyaj var yüzünde. Tek başına oturup içkisini yudumlamaktan da çekinmiyor. Arada başını kaldırıp bakıyor. Otururken selamlaştık, demek ki beni tanıyor. Benim de onunla ilgilendiğimi düşünmüş olabilir. Oysa yalnızca izliyorum. İzlediğim diğer insanlarla birlikte onu da.

Garip bir hüzün çöktü içime. Ankara’nın böyle bir etkisi var bende. Hiçbir zaman mutlu, bırakın mutluluğu, içinde azıcık sevinç duyabildiğim bir şehir olmadı Ankara. Deniz olmadığı için desem, Berlin’de de deniz yok ama orada mutluyum. Sokaklara, binalara sinmiş bir yalnızlık duygusu var Ankara’da. İnsanlar sanki birbirlerini görmüyorlar. Yalnızca kendileriyle ilgililer. Kendileriyle ilgilenenlerle ilgililer bir de.

Yapay zekanın ontolojisi ve epistemolojisi üzerine kısa bir sunum yaptım. Yapay zekanın benlik bilincinin (henüz) olmaması nedeniyle bir varoluştan bahsedemeyeceğimizi ve bu nedenle de yapay zekanın bir varlığı olmadığını, bu nedenle de insan zekasıyla karşılaştırılmasının........

© 10 Haber