ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΚΟΝΤΡΕΣ ΓΙΑ ΤΗ EUROVISION ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΔΙΑΖΥΓΙΑ, ΤΙΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΙΟΥ — ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΥ ΕΜΑΘΕ ΝΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΜΗ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗ ΒΑΦΤΙΖΕΙ ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ.

Κάποτε η δημοσιότητα ήταν το αποτέλεσμα ενός έργου. Σήμερα, το έργο είναι συχνά η ίδια η δημοσιότητα.

Το ταλέντο δεν χρειάζεται πλέον να αποδειχθεί — αρκεί να συζητηθεί. Η προσωπική ζωή δεν χρειάζεται να προστατευθεί — αρκεί να πουλήσει.

Και η τέχνη δεν χρειάζεται να συγκινήσει — αρκεί να προκαλέσει!

Ένας χωρισμός, μια δημόσια αντιπαράθεση, ένας υπαινιγμός ή μια τηλεοπτική εξομολόγηση μπορούν να εξασφαλίσουν περισσότερη προβολή από χρόνια δημιουργικής δουλειάς.

Και κάπως έτσι, η ελληνική showbiz απέκτησε το δικό της παράδοξο.

ΟΛΟΙ ΜΙΛΟΥΝ — ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΝΑ ΠΟΥΝ.

Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο εκείνοι που μιλούν.

Είναι και η κοινωνία που έμαθε να ακούει τον θόρυβο — και να προσπερνά την ουσία.

Η EUROVISION, Ο ΜΑΥΡΙΚΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΔΙΑΦΩΝΙΑ

Αφορμή στάθηκε η πρόσφατη δημόσια τοποθέτηση του Μαυρίκιου Μαυρικίου, ο οποίος εξέφρασε την αντίθεσή του στην επιλογή του Γιώργου Περρή από το ΡΙΚ για την εκπροσώπηση της Κύπρου στη Eurovision του 2027.

Ο Μαυρικίου υποστήριξε ότι η Κύπρος διαθέτει αξιόλογους καλλιτέχνες που θα μπορούσαν να την εκπροσωπήσουν, ενώ αμφισβήτησε, από τη δική του οπτική, τη σύνδεση του Περρή με τη χώρα.

Πρόκειται για προσωπική άποψη — όχι για αντικειμενικό κριτήριο καλλιτεχνικής αξίας ή καταλληλότητας.

Κάθε καλλιτέχνης έχει δικαίωμα να διαφωνεί. Κάθε δημόσια επιλογή μπορεί να κρίνεται.

Αλλά πότε η κριτική παύει να αφορά το έργο και αρχίζει να περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από τα πρόσωπα;

Γιατί δεν συζητούμε περισσότερο για το τραγούδι, την αισθητική και τα κριτήρια επιλογής;

Γιατί η καλλιτεχνική συζήτηση μετατρέπεται τόσο........

© Ζούγκλα