Τα «νέα» κόμματα τα είδαμε. Αλλά τι «νέο» είδαμε σε αυτά; Θυμόμαστε, βέβαια, το σκηνικό – το Ολύμπιον, το Θησείο. Θυμόμαστε τις εικόνες –τις ενορχηστρωμένες και τις απροσχεδίαστες. Αλλά ποια ιδέα ακούσαμε και έχει μείνει στο μυαλό μας; Ποια φράση, που θα μπορούσε να λειτουργήσει έστω σαν πολύσημο σλόγκαν, σαν ανοιχτό μήνυμα στο οποίο ο λήπτης θα μπορούσε να προβάλει τις προσδοκίες του;

Τα «νέα» κόμματα στήθηκαν κόντρα στην ταυτότητα των ιδρυτών τους. Η μάνα που έγινε φωνή της οργής στις πλατείες, μετέβη από την πλατεία στο θέατρο. Ο ακράτητος θυμός που την ανέδειξε, κατέληξε σε ένα στυλιζάρισμα μεταμεσονύκτιας εκπομπής επαρχιακής τηλεόρασης. «Πάμε τώρα, παρακαλώ, στην επόμενη γραμμούλα… Καλησπέρα σας, από πού μας τηλεφωνείτε;».

Ο πρώην πρωθυπουργός, που δοξάστηκε ως μέγας δημαγωγός, ανέβασε τη νέα εκδοχή του σε μια φωτισμένη, χαμηλή σκηνή που θύμιζε περισσότερο σεμινάριο «έμπνευσης» και «αυτοβελτίωσης», παρά αριστερή αντεπίθεση. Στο χλωριωμένο θέαμα –ανώδυνα αστεία, πλαδαρή πασοκίζουσα κοινοτοπία,........

© Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ