Dünya üzerinde; en ufak bir askerlik anısı olmayan yegane Türk erkeği olduğumu düşünüyorum. Kısa dönem yaptım çünkü. Göz açıp kapadım gibi bişeydi. Soğuk bir kış gecesiydi Kütahya'nın, o unutulmaz Mehmetlerin omuzlarında uğurlanırken "yahu daha yeni geldimdi" dediğimi iyi anımsıyorum. Oysa Harbiye'de yetişip kurmay subay olmalıymışım. Bunu anladım ilerleyen zamanda. Hele vatanımın bugünkü hallerini düşündükçe, iliklerime değin hissediyorum aynı duyguyu. Keşke... *** Sırrı adı. Soyadını unuttum. Kürtçe türkü öğretti, bir akşamüstü koğuşta bana. Cane cane cane / were meydane... Devamı da var... Bir düğünü anlatır. Halen bilirim. Bir başka Karslı arkadaşımdan Azarbaycan türkülerini... Lazca türküler söylemeyi Oflu dostumdan... Ayrı ayrı müthişlerdi. Sözleri, ezgileri... O zamanlar memleketimin aydınları henüz savrulmamış, saçma sapan fikirlere kapılıp Mustafa Kemal'i satmamışlardı. Ne muhteşem bir kültür mozaiğidir şu Anadolu diye gururlanıyordum. 4 ayrı dilde türkü söyleyebiliyordum yahu. Yanılmışım. Aydın ihaneti derler adına. Şu insanlık oluştu oluşalı bizdeki gibisi hiçbi yerde görülmemiştir. Mozaik gerçeğimizin ayrı bayrak talebine evrilmesi? Aman Allah'ım!!! İçi boş, köksüz, kupkuru bir başkaldırıdır. Başka bir akla aittir. İnanın... *** Sosyal medyada bir tartışmanın ortasında buldum kendimi bigün. Epeyce öncedir, yakın zaman değil. Belleğim........

© Yeşilgiresun