İnsanın kendine karşı kul hakkı olduğunu yeni öğrendim. “Günaydın Pınar.”

Bilmeyenlere de duyduğum kadarıyla anlatayım. Keza bu mantık kafama epey yattı.

İnsan, hak yememeye çalıştığı kadar hakkını yedirmemeye de çalışmalıymış.

“İnsan, kendinin hakkına girer mi?” demeyin. Bazen insan en çok kendi hakkına girer.

En çok kendine zulmeder ve en çok kendine haksız muamelede bulunur.

Suçluluk duygusunu en çok kendisine layık görür. Bazı kişilerin sorumluluğunu ve günahını,

üstüne vazife olmadığı hâlde sırtına yükler.

Kısa zaman öncesine kadar; haksızlık etmediğin, kimsenin önündeki tabağa göz dikmediğin,

Allah’ın sana nasip ettiklerini elinden geldiğince paylaştığın anda başka hiçbir şey yapmana

gerek yok diye düşünüyordum.

Hayatım boyunca kimseden karşılık beklememeye çalıştım. Çünkü karşılık beklediğin anda,

yapılan şeyin yardımdan çok alışveriş olacağını düşündüm. Ama garip bir şekilde, iyi niyetle

filizlendirdiğim yaklaşımlarımın sonunda ağır........

© Yeniçağ