Hatırlıyorum da ne çok anı var çocukluğumda.

Salt çocukluk hafızası değil elbette.

Ortak bir ulusal hafıza.

Ailece, mahallece, ülkece o beyaz ekran önünde toplanarak izleme hali.

Semiha Yankı ile başlayan Eurovision yolculuğumuz, Can Bonomo'nun ardından uzun bir süredir duraklama sürecinde.

Peki Eurovision Şarkı Yarışması!

Tüm görkemi ile 70. Yıl'ına ulaştı.

Tek bir yıl hariç (COVID-19 pandemisi, 2020) her yıl aralıksız düzenlendi.

Dünyanın en uzun soluklu televizyon yapımlarından birisine dönüştü. (1956-2026)

Türkiye'nin 'Süper Star'ı Ajda Pekkan'ın 'Petrol' şarkısı ile katıldığı yarışma, kişisel belleğimde ilk izlediğim Eurovision olarak özel bir noktada.

Organizasyonun A'dan Z'ye her ayrıntısı değişti. Gerçek bir sahne gösterisine dönüştü.

İnsan yaşamı gibi değişen, dönüşen ve gelişen canlı bir organizma gibi yeniden şekilleniyor.

Kök, komşuluk ya da gönül bağı gibi unsurların puanlama sistemine sıklıkla yansıdığı yarışma, her daim tartışma konusu oldu.

2012 yılındaki son katılımımızın ardından, dönemin hükümeti, oylama sistemindeki çarpıklığı gerekçe göstererek sonraki yıllarda katılmama kararı aldı. Hali hazırda görevde olan iktidar, görevi devredene kadar da katılımımız mümkün görünmüyor.

Elbette herkesin gözü önünde yaşanan bu olumsuz sürece karşı bir tepki oluşması çok doğal.

Ama çözüm yönteminin 'katılım sağlamamak' olduğunu düşünmüyorum.

yılına ulaşan organizasyon, artık tek kanallı bir yapının yayın kontrolünde değil.

Hatta çok uzun zamandır uydu yayıncılığı ya da bir başka tanımla televizyon yayıncılığının tahtı da devrildi.

Organizasyonun son yıllarda geçirdiği yönetimsel süreç ise çok daha ciddi boyutlarda.

Karar alma sürecinin yönetimi konusunda, karar alıcıların gösterdiği çifte standart, toplumsal bir tepki oluşturdu.

Şubat 2022'de Ukrayna'nın........

© Yeniçağ