Dün bir hastane koridorundaydım…

Ama gördüğüm şey yalnızca bir sağlık hizmeti değildi.

Orada, sessizce büyüyen bir krizin izleri vardı.

Devlet hastanesi acil servisinde konuştuğum hemşireler, sağlık sisteminin en görünmeyen ama en ağır yükünü taşıyan kesimi temsil ediyor.

“Biz hastayı ilk karşılayanlarız… ama en son hatırlanan da yine biz oluyoruz” diyorlar.

Bu cümle, tek başına bir sistemin özeti.

Gün içinde binlerce hastaya bakan, gece yarısından sonra da aynı tempoyla çalışmaya devam eden bir düzen…

Ama mesele sadece yoğunluk değil.

Çünkü bu yoğunluk kendiliğinden oluşmuyor.

Randevu sistemindeki gecikmeler, vatandaşın sağlık hizmetine zamanında ulaşmasını zorlaştırıyor.

İnsanlar günler sonrasına verilen randevuları beklemek yerine, çareyi acil servislerde arıyor.

Erken müdahale umudu, acilleri bir zorunluluk........

© Yeniçağ