Kıbrıs’ta son günlerde yaşanan gelişmeleri ayrı ayrı değerlendirmek bizi yanıltır. Bir tarafta Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri’nin Kıbrıs Kişisel Temsilcisi Maria Angela Holguín geçmiş müzakere süreçlerinde ortaya çıkan “yakınlaşmaların” BM kayıtlarından derlendiğini açıklıyor. Üstelik Crans-Montana’ya kadar…Diğer tarafta Rum lider Nikos Hristodulidis, kuzeydeki eski Rum malları üzerinden yürütülen tutuklama süreçlerini örnek göstererek başka tutuklama emirlerinin uygulanması konusunda son derece küstah bir mesaj veriyor: “Bir şeyin yapılmasını istediğimizde bunun yapılabileceğini gösterdik.” Bir tarafta “diyalog”, “güven”, “yakınlaşma” ve yeni görüşme zemini aranıyor. Diğer tarafta Kıbrıs Türk halkına hukuk ve tutuklama mekanizmaları üzerinden tehdit ve baskı uygulanıyor. O halde sormak zorundayız: Böyle mi güven yaratacaksınız? Kıbrıs Türklerini dünyanın çeşitli ülkelerinde tutuklanma tehdidi altında bırakırken hangi güven ortamından söz ediyorsunuz? Daha önemlisi, böyle bir ortamda Kıbrıs Türk halkından geçmişte verdiği tavizleri yeniden masaya koymasını nasıl bekliyorsunuz?

CRANS-MONTANA’DA KAPANAN DEFTER

Holguín’in “yakınlaşmalar” konusundaki açıklaması üzerinde özellikle durulmalıdır. Çünkü yakınlaşmalar dediğiniz şey gökten inmedi. Onlar, yarım asrı aşan federasyon müzakerelerinde Kıbrıs Türk tarafının çözüm uğruna ortaya koyduğu ciddi tavizlerin de bulunduğu bir müzakere mirasıdır. Toprak konuşuldu.Mülkiyet konuşuldu.Yönetim ve güç paylaşımı konuşuldu.Garantiler ve Türk askerinin Ada’daki varlığı konuşuldu. Haritalar masaya konuldu. Sonunda Crans-Montana’ya kadar gidildi. Ve sonuç? Yine anlaşma olmadı. Şimdi yıllar sonra aynı dosyalar “yakınlaşmalar” adı altında yeniden önümüze getiriliyorsa sormamız gerekiyor: Kıbrıs Türk halkının geçmişte verdiği tavizler neden hala geçerli kabul ediliyor? Müzakere masası sonsuza kadar açık bir çek midir? Rum tarafı anlaşmayı reddedecek, süreç çökecek, yıllar geçecek;........

© Yeniçağ