62 yıldır aynı sonuç: Artık zinciri kıralım
Birleşmiş Milletler 81. Genel Kurulu toplanırken Kıbrıs Türk halkı adına artık çok temel bir soruyu yüksek sesle sormamız gerektiğine inanıyorum:62 yıldır bizi aynı masaya oturtan, aynı yöntemleri deneyen ve kapsamlı bir çözüm üretemeyen BM sürecine daha ne kadar mahkûm olacağız? Kıbrıs meselesi 1964’ten beri BM’nin gündeminde. Müzakereler yapıldı, liderler değişti, Genel Sekreterler değişti, arabulucular geldi geçti. New York, Cenevre, Mont Pèlerin, Crans-Montana… Planlar hazırlandı, masalar kuruldu, masalar dağıldı. Sonuç? Kapsamlı bir çözüm yok. Bana göre bugün yapılması gereken, yeni bir “son fırsat” veya “son umut” söylemi üretmek değil, 62 yıllık BM sürecinin neden sonuç vermediğini açıkça sorgulamaktır.
HER ŞEYİN BAŞINDA 186 VAR
Kıbrıs Türk halkının BM düzeni içerisinde yaşadığı statü sorununun en önemli dönüm noktalarından biri, BM Güvenlik Konseyi’nin 4 Mart 1964 tarihli 186 sayılı kararıdır. Karar, Ada’ya BM Barış Gücü konuşlandırılmasını öngörürken metinde “Kıbrıs Hükümeti” ifadesini kullandı. Bizim açımızdan mesele tam da burada başlamaktadır. 1960 Kıbrıs Cumhuriyeti iki toplumun ortaklığı üzerine kurulmuştu. Kıbrıs Türkleri bu devletin sıradan bir azınlığı değil, anayasal haklara sahip ortağıydı. 1963’te ortaklık düzeni fiilen çökerken Rum tarafının uluslararası alanda Kıbrıs Cumhuriyeti adına muhatap alınmaya devam edilmesi, Kıbrıs Türk halkının bugün dahi karşı karşıya bulunduğu statü eşitsizliğinin temelini oluşturdu. Ben 186’yı yalnızca eski bir BM kararı olarak görmüyorum. Kıbrıs Türk halkının uluslararası alanda uğradığı haksızlığın başlangıç noktalarından biri olarak........
