Sanayi devriminin o gürültülü, dumanlı ve demir kokan mirasıyla büyüdük. Yıllarca bir ülkenin üretim gücünü ve küresel ağırlığını, bacası tüten fabrikalarıyla, işlediği çelikle, limanlarındaki vinç sayısıyla ölçtük. Bu fiziksel gerçeklik elbette ortadan kalkmadı. Ancak yazılım dünyasının ve sistem mimarilerinin içinde geçen çeyrek asırlık tecrübem bana çok net bir şey gösteriyor: "Üretim" kavramının tanımı, sessiz sedasız ama kökünden değişti.

Yeni çağın fabrikaları artık sadece beton ve çelikten ibaret değil. Bugün veri merkezlerinin soğuk koridorlarında, algoritmaların karmaşık labirentlerinde ve işlemcilerin o sessiz ritminde yepyeni bir sanayi inşa ediliyor.

Tam da bu yüzden, Avrupa Birliği'nin 3 Haziran 2026 tarihinde açıkladığı teknoloji egemenliği paketi sıradan bir bürokratik vizyon belgesi değil. Avrupa Komisyonu masaya çok net bir rest koyuyor: Yarı iletkenler, yapay zekâ, bulut altyapıları ve açık kaynak stratejisi. Kendi sınırları içindeki dijital varlıkları ve veri işleme kapasitesini, okyanus ötesindeki devlerin inisiyatifinden kurtarmaya çalışıyorlar. Buna sadece "pazar payını koruma" çabası demek, meselenin derinliğini anlamamak olur. Bu, 21. yüzyılın dijital sınır........

© Yeniçağ