Şehitlerin toprağı soğumadan, terörist başına “yeni yer”
Bazı pazarlıklar vardır ki masaya sürülen rakamlar değil, bir milletin göğsündeki sönmeyen yangındır. Bugün İmralı duvarlarının arkasından sızan haberler, tam da bu yangının üzerine basılan kirli bir çizme gibi duruyor. Onlarca şehidimizin, gazilerimizin, sokak ortasında, okul çıkışında, düğün salonunda, otobüste, pazaryerinde, köy meydanında katledilen sivillerimizin kanı daha kurumamışken, mezar taşlarının üzerindeki isimler henüz zamana yenik düşmemişken İmralı’da “yeni yer” hazırlandığı gerçeğiyle yüzleşiyoruz. Anaların bağrına basamadığı evlatların kokusu tüterken, babaların “oğlum” diye haykırdığı o derin uçurumlar kapanmamışken, eşlerin gece yarısı yastığa döktüğü gözyaşının izi kurumamışken atılan bu adımlar, sadece hukuku değil, bu toprakların vicdanını da derinden yaralamaktadır.
Türkiye Cumhuriyeti, tarihi ve büyüklüğüyle cihanı titretmiş bir devlettir. Ancak bugün, o büyük devletin o katili muhatap alma noktasına getirilmesi, canımızı yakan asıl meseledir. Terör örgütü elebaşına “barış ve siyasallaşma koordinatörü” gibi gayrimeşru unvanlar biçilmesi, çalışma ve yaşam koşullarının iyileştirilmesi tartışmaları akıl tutulmasından başka bir şey değildir. Günlerdir kamuoyunu meşgul eden "villa mı, konut mu, genişletilmiş çalışma alanı mı?" tartışmaları, asıl büyük tehlikenin üzerini örten birer perdedir. Oysa mesele duvarın boyası, penceresinin manzarası ya da bahçesinin kaç metrekare olduğu değildir. Mesele, o duvarın arkasında oturan adamın taşıdığı binlerce canın vebalidir. Mesele, koskoca bir devletin, kendi vatandaşına silah doğrultan bir yapının lideri niçin ve ne hakla masanın karşı tarafına oturttuğudur.
Soruyoruz: Büyük devlet, kendi egemenliğine, bayrağına ve insanına kasteden bir terör örgütünü muhatap alır mı? Alırsa, o devletin onuru, ciddiyeti ve uluslararası alandaki ağırlığı yerinde kalır mı? Türkiye Cumhuriyeti, kuruluş harcından bu yana kendi vatandaşının canını korumak, sınırını, toprağını ve bağımsızlığını savunmak için her karışında kan dökmüş bir iradedir. Eğer o irade, kendi şehidinin aziz mezarını siyasi bir pazarlık masasına meze yaparsa; kendi gazisinin bedeninde ömür boyu taşıyacağı şarapnel parçasını bir “süreç” kelimesiyle geçiştirirse; katledilen kundaktaki bebeklerin, masum sivillerin çığlığını “çatışma dinamiği” diye yumuşatırsa, geriye o devletin ciddiyetinden ne kalır? Terör örgütü elebaşını “koordinatör” sıfatıyla muhatap almak; bu ülkenin dağında, sınırında, okulunda can veren askerin, polisin, öğretmenin, muhtarın ve köylünün kanını ucuzlatmak demektir. Devletin ciddiyeti, gücünü nerede ve kime karşı gösterdiğiyle değil, kendi vatandaşının canına gösterdiği mutlak sadakatle ölçülür. O canı, İmralı’daki yeni mekânın penceresinden görünen deniz manzarasına kurban ettiğinizde, devlet gider, geriye sadece soğuk bir pazarlık........
