Kitleler, küresel ablukayı dağıtıyor
Kapitalizmin 1970’lerin ortasında başlayan yapısal krizine karşı finans kapitalin stratejik hamlelerini içeren neo-liberalizm, salt ekonomik saldırılarla sınırlı olmayan, insanı çürüten, hiçleştiren, mana dünyasını yok eden uygulamalarla topyekûn bir saldırı olarak biçimlendi. Sermayenin en pervasız diktatörlüğü olarak biçimlenen bu sistem, burjuva kibrin, paranın efendiliğinin ve dejenerasyonun ekstrem örneklerinin yaşandığı bir düzen kurdu. İdeolojik ve kültürel yıkım ve çözülme şiddetlendi.
Neo-liberal politikaları üç parametre üzerinden tanımlayabiliriz: 198O’li yıllar topyekûn saldırı ve kitlelerin abluka altına alınması ve radikal neo-liberal politikaların hayata geçirilmesi şeklinde biçimlendi. Periferide askeri darbeler neo-liberal bir düzenin inşası için yol temizliği işlevi gördü. Toplumsal muhalefet şiddetle bastırıldı. Metropolde ise devlet gerçek manada gece bekçisine dönüştü.
1990’lı yıllar reel sosyalizmin yıkılışıyla, neo-liberal saldırıların derinleştiği bir dönem oldu. Sermayenin küreselleşme hamleleri gelişti ve dünyanın fabrikalaştığı, ülkelerin ise atölyeye dönüştüğü uluslararası iş bölümü inşa edildi. Küresel düzeyde modern çitleme hareketi başlatıldı. Bunun anlamı hızlı proleterleşme ve mülksüzleştirme sürecidir. 2008 kapitalizmin yapısal krizi ise yeni bir dönemi ve yüksek bir konjonktürü ifade etti. Finans kapital küresel düzeyde saldırılarını sistemleştirdi. Küresel emek -değer, meta zinciri oluşturuldu.
Yeni kapitalizm emeğin, doğanın ve kadının sömürgeleştirilmesi yönünde stratejik hamleler gerçekleştirdi. Kısaca son yarım asrı kapsayan dönem sürekli karşı devrimci politikalara sahne oldu. Fakat bu sürecin başka bir yansıması küresel düzeyde antagonist çelişkilerin derinleşmesi ve şiddetlenmesiydi.
Çelişkilerin iç içe geçmesi ve düğümlenmesi
2008 krizini yeni tarihsel moment olarak ele almak gerekir. Krizin açtığı süreçte küresel faşist dalganın yükselişi yaşandığı gibi büyük toplumsal........
