Fransa’da yakılan kıvılcım aleve dönüşür mü?
Fransa’da liselilerin başlattığı, üniversite öğrencilerinin, öğretmenlerin, velilerin, göçmenlerin, sol örgütlerin, işçi sendikalarının da katıldığı ve diğer Avrupa ülkelerine de yayılan sokak eylemlerini birbiriyle bağlantılı iki noktadan ele almak gerekiyor: Bunlardan birincisi liselerdeki olumsuz koşulların düzeltilmesi talebiyle başlayan eylemlerin kitleselleşerek yayılmasının ardında yatan nedenler. Diğeri ise hükümetle birlikte “aşırı” olarak tanımlanan ırkçı/faşist sağın, bir ayını dolduran eylemler sırasında yaşanan kimi yağma olaylarını eylemleri marjinalleştirmek için öne çıkarması ve eylemcilere uygulanan şiddetin iç yüzü.
Liseliler eyleme, -ısınma ve temizlik başta olmak üzere- okulların fiziki sorunlarının yanı sıra öğretmen yetersizliği yüzünden derslerin boş geçmesi, sınav sisteminden kaynaklanan eşitsizlikler ile öğrencilerin yeterli ve sağlıklı beslenme olanağından yoksun olması vb. sorunların çözülmesi talebiyle başladı. Üniversite öğrencileri, daha çok gelecek kaygısı; öğretmenler, ücretlerin düşük olması ve iş yükünün fazla olması; öğrenci velileri, çocuklarının taleplerine omuz vermenin yanı sıra hayat pahalılığı gibi nedenlerle eylemlere fiilen katılıyor ya da destekliyor. Sendikalar da yine öğrencilerin taleplerine destek verirken diğer yandan işsizlik, güvencesizlik, yoksullaşma gibi sorunları bu eylemlerde gündeme getiriyorlar. Toplumun en yoksul, en dışlanmış kesimi olan göçmenler ise işsizliğin, yoksulluğun yanı sıra Avrupa genelinde yükselen ırkçılığın yarattığı ötekileştirmeye karşı seslerini duyurmak için sokak eylemlerinde yerlerini alıyor.
Lise öğrencileri eylemler öncesinde taleplerini okul yönetimlerine ilettiklerinde aldıkları yanıt, -Türkiye’den de çok iyi bildiğimiz gibi- eğitime ayrılan kaynakların yetersizliği nedeniyle, taleplerinin karşılanamayacağı olmuştu. Eylemlere katılan diğer kesimlerin gündeme getirdiği sorunlar ve talepleri de genellikle liselilerinki gibi ekonomiyle bağlantılı........
