Suriye’de ve Kürtlerin o kadim tabiriyle Rojava’da taşlar yerinden oynarken, Ankara’nın o soğuk dehlizlerinde kurulan cümleler, burada, bu coğrafyanın evlatlarının ruhunda onarılması güç çatlaklar açıyor. Mesele artık sadece stratejik bir beka tartışması değil; mesele, bir halkın kendi gerçeğiyle, komşusuyla, kardeşiyle kurulan duygusal bağın görülmemesi olayıdır.

Yıllardır bir güvenlik parantezine sıkıştırılan Kürt meselesi, sınırın ötesindeki her uçak sesiyle, her top atışıyla yeni bir duygusal kırılmaya evriliyor. Oysa o sınırın iki yakasında aynı ninniler söylenir, aynı ağıtlar yakılır. Sınırın ötesindeki zeytinlikler ateşe verildiğinde, bu taraftaki sofraların tadı kaçıyor. Siyasi iktidarın güvenlik kuşağı dediği o hat, bölge insanı için bir hafıza kırımına dönüşüyor, duygu kopuşlarına dönüşüyor.

Ayrılık sadece gurbette değil, artık kendi yurdunda, kendi evinin başköşesinde ağırlanan bir misafir oldu. Kürtlerdeki aidiyet duygusu, vatandaşlık bağı denilen o hukuki bağdan taşarak, bir duygusal kopuşun eşiğine gelip dayandı. Zira insan, acısının tanınmadığı, yasının paylaşılmadığı, hatta sevincinin tehdit sayıldığı bir iklimde kendini ne kadar evinde hissedebilir?

Belli bölgelerde yaşanan nüfus değişimleri, Kürtler için sadece mekân kaybı değil, kültürel bir hafıza kırımıdır. Bir şehrin sokaklarında kendi dilini ve kültürünü görememek,........

© Yeni Yaşam