Cumhuriyet’in 103. yılı kutlanırken, resmi törenlerde nutuklar çekilir, bayraklar dalgalanır, “ailem güvende” ve “milli değerler” üzerine kampanyalar yürütülürken, Siirt’in Kurtalan ilçesinde bir kadın, Emine Teğin mikrofonu eline aldı. Süslü cümleler kurmadı, siyasi nutuk atmadı. Sadece kendi hayatını anlattı. Ve o konuşma, dönemin en net, en sarsıcı ve en kalıcı metni oldu.

Açlığın, emeğin ve sessiz bir isyanın manifestosu

DEM Parti’nin “Ekmek, Barış ve Adalet için Bütçe” çalışmasının Kurtalan ayağında söz alan Emine Teğin, dört çocuk annesi bir emekçiydi. Eşi kanser hastasıydı, yine de yevmiyeye gidiyordu. Aile altı kişiydi. Bir inekleri vardı; yem alamadıkları için kesime göndermek zorunda kaldılar. Bir çuval yem bin liraya çıkmıştı. “Eve niye gidiyoruz? Evde bir şey yok ki yiyelim” diyen çocuklara şahit olmuştu. Saçları dökülen, tırnakları kırılan çocuklar vardı. Kendi sütlerini, yoğurtlarını, sebzelerini üreten insanlar artık üretemiyordu.

Bir emekçi Kürt annenin dili ve çıkarılması gereken ders

Teğin’in anlattıkları, yalnızca bir ailenin hikâyesi değildi. Kadın olmanın, anne olmanın, emekçi olmanın, eşi hasta olmanın, çocuklarının yetersiz beslendiğinin, ineklerine yem almakta zorlanmanın, birini mecburen kesime göndermenin, göç yollarına düşmenin ve hele de Kürt kadını olmanın ne anlama geldiğini tane tane ortaya koydu.

Sakin, ölçülü, yer yer kaygılı bir sesle konuştu. “Belki de tutuklanırım” diyerek, iki muhalif cümle kuranın başına neler gelebileceğini bildiğini de gösterdi. Yine de susmadı.

Konuşması, süreçten döneme, tarım ve hayvancılıktaki yanlış politikalardan samanın bile ithal edilmesine, üreticilerin, emekçilerin, köylülerin açlığa, sefalete ve sürünmeye mahkûm edilmesine kadar geniş bir alanı taradı. “Bu ülkenin halkı tembel değil. Elinden başka bir şey gelmiyor” dedi.

“Bazıları bu ülkenin kaymağını yerken bu ülkenin halkı aç. Çocuklarımız okula aç gidiyor. Herkes duysun.” Midesi boş olan insana “beynini çalıştır” denemeyeceğini, gençlerin tembel........

© Yeni Yaşam