DEM Parti İmralı heyetinin Önder Apo ile yaptığı son görüşme 2 Aralık günü gerçekleşti. Neredeyse bir ay önce. Ondan önceki görüşme de 3 Kasım’da gerçekleşmişti. Yer yer istisnalar olsa da ortalama görüşme aralığı bir ayı buluyor. Hatta bazen bu sürenin uzadığı da görülüyor. Belli ki, devlet aklı ayda bir yapılacak görüşmeler ile bu süreci götürmekten yana. Bu biçimde sürecin ilerleyeceği kanaatindeler.

Hâlbuki Kürt tarafının bu süreç boyunca yegâne talebi hiç değişmedi. Ortak ve belirgin talep netti: Abdullah Öcalan’a özgürlük. Buna rağmen hala Önder Apo tecrit koşullarında tutuluyor, dışarıyla iletişim kanalları kapalı. Hukuken hakkı olmasına rağmen avukatları ile dahi düzenli görüşemiyor. Bırakalım, sürecin bir gereği olarak Önder Apo’nun sağlık, güvenlik ve yaşam koşullarında bir değişimi, hala verili hukukunu işletemeyen bir devlet yapısı mevcut. Avukatların, aile üyelerinin hakları olmasına rağmen bu haklarını kullanamamalarının başkaca da bir gerekçesi yok.

Elbette, Önder Apo’ya böyle yaklaşan, Kürt tarafının temel talebini görmezden gelen devlet aklının kamuoyuna yansıdığı kadarıyla talepleri sınır tanımıyor. Gerek PKK’den gerekse de PKK felsefesini kendisine referans alan Kürdistan’daki birçok başka parti ve yapıdan Türkiye’nin büyük talepleri var. Rojava, Rojhilatlı birçok örgütten talepler söz konusu. Adeta Kürdün hak ve hukukunu savunan, Kürt soykırımına karşı direnen ne kadar yapı-örgüt varsa kendilerini dağıtsınlar deniliyor. Bunu da ortak........

© Yeni Yaşam