Acıların geçmişi var, geleceği var ama zamanaşımı yok. Anların da acıları var; hırpalanmış, horlanmış, kaçmış, kaçırmış, uymamış, göz hizasında şaşıp kalmış, saklamış, ayrılmış, parçalanmış ve daha da çoğaltılacak kadar metamorfozlar geçirmiş. Acıların anları, bir ömür boyu sürerken her yerde yansımasını yani yarasını bırakırmış.

Tedbirli teselliler çağındayız ve bu sanki dünyanın başından beri böyle gelmiş ve öyle gidecek gibi. Bizim kırılgan günlerimizin ve akşamlarımızın hesap defteri yok. Belki de bu yüzden olsa gerek yaşadıklarımızı değil yansıtılanları gördük. Zaten her şeyin bir geçmişi ve geleceği olduğundan mütevellit, zaman artık kimsesizdir ve herkestir.

Yaşadıklarımızı yazdıktan sonra gösterdik, fotoğrafını çektik, şiirini yazdık, filmini yaptık ve artık gösteri olduk. Yüz yıllar sıradan saatlere, dar mekânlara sığınabildi. Vakitsiz kıyımlar gördüğümüzden başka yerlere giden tramvayları kaçırıp travmalara bindik. Sekanslara bölündük, dizelerde arandık ve bir sesin kifayetini kıyafet bildik. Toplasan bin yıllar........

© Yeni Yaşam