Kelimelerin işe yaramadığı zamanlar var, büyüsünü yitirmiş, ruhunu terk etmiş cümlelerin içinde bir yokluğu çağırıyor. İnsanın gözüne bulutlar konar bir gün, koyu bir matemdir, görülmez, bakılır ve geçilir sadece. Yalnızlaşan eşyanın tabiatına dört nala koşan insanlık, beterler ısmarlıyor dünyaya.

Gösteriler, gösterilenler hep bir sahip arıyor ve sarih olmasına ihtiyaç duyulmuyor. Koyverilmiş bir geleceğin buharı dolaşıyor havada ve her sabah, yaz, kış sisli. Görüntülerin gölgesi varıyor uzun uzun. Düşmenin kıyısı diye bir şey var, eşik denilir ve insan buna son sürat yenilir.

Kaybolmuş bir eldiven olmanın mutluluğu, sırra kadem basmanın huzuru, sakinliğin türlü yolları ve yeniden soruların kapısına varmak. Zincirleme bir günün başlangıcı olur ve bugüne bir başlık arar, illaki bir yerlere sirayet edecektir. Gitmenin ve kalmanın arasında olmanın azabı her yerin tabelası.

İnsan bir insanı kaybedip bir başka insana göç edebilirmiş ve bunun adı ayrılık ile acı arasında bir sarkaç gibi gidip gelirmiş. Efsane sanılır, öyle anlatılır ve hayatın........

© Yeni Yaşam