Bütün kötü beslenme alışkanlıklarına rağmen 55 yaş altı erkeklerde kalp krizi oranı neredeyse sıfırdı ve genel ölüm oranları ülke ortalamasının çok altındaydı.

Çevre kasabalardaki komşularıyla aynı (veya daha kötü) alışkanlıklara sahipti.

Çok yiyorlar çok içiyorlar ve az hareket ediyorlardı.

Roseto kasabasının “sırrı”, tıp dünyasında “Roseto Etkisi” (Roseto Effect) olarak yazıldı.

Yani birilerinin dediği gibi sağlık sadece beslenme veya genetikle doğrudan ilişkili değildi, güçlü sosyal bağlar ve toplumsal dayanışma ile doğrudan ilişkiliydi.

Ve bu kasaba bunun en büyük delili oldu.

1960’larda Pensilvanya’daki bu küçük İtalyan-Amerikan kasabasında yapılan araştırmalar, şaşırtıcı bir gerçeği ortaya çıkardı.

Bilim insanları Dr. Stewart Wolf ve sosyolog John Bruhn, yaptıkları incelemeler sonucunda bu durumun ne suyla ne de genetikle ilgili olduğunu buldular.

Asıl fark, kasabanın sıra dışı sosyal yapısıydı.

Sosyal dokunun özellikleri Anadolu’da yaşam tarzına çok benziyordu

Geniş Aile Yapısı: Üç nesil aynı çatı altında yaşıyordu.

Komşuluk İlişkileri: Sokaklarda sürekli etkileşim halindeydiler; komşular birbirini tanıyor ve destekliyordu.

Eşitlikçi Kültür: Zengin ve fakir arasındaki farklar belirgin değildi; gösterişli yaşam tarzı hoş karşılanmıyordu.

Psikolojik Tampon: Bu güçlü topluluk hissi, stresi bir “tampon” gibi emerek bireylerin kalp damar........

© Yeni Şafak