1992’de Bosna’da büyük bir soykırım başladığında en azından biz yeni bir döneme adım attığımızı anlayabiliyorduk. Birinci Dünya Savaşı’ndan sonra kurulan düzen, temelinden yıkılmaktaydı. Birikmiş ya da dondurulmuş sorunlarımız, kapımıza dayanmıştı. 1930’ların sonlarından itibaren kişisel olarak Filistin mücadelesini ve Cezayir bağımsızlık savaşını destekleyenler olsa da devlet düzeyinde İngiltere ve Fransa’nın kurduğu düzenin dışına çıkmak istemediğimiz çok aşikârdı. Bu iki devlet güçten düşmüş olsa da ABD, Anglosakson hegemonyasını devralmıştı. Bu sebeple Bosna savaşına mütereddit adımlarla dâhil oluyorduk.

Resmî tereddütten bağımsız olarak hatta biraz da ona rağmen Bosna savaşı başladıktan sonra ciddi bir hareketlenme görülmekteydi. Benim köyümde dahi camiler yardımlaşmak isteyenler için birleşme noktası hâline gelmişti. Bu dönemde farklı siyasi kanallarda faaliyet yürüten çok kimse Bosna için harekete geçmek gerektiğine inanıyordu. Ne yazık ki bu güçlü duruş 1992’nin hemen başlarında sergilenemedi. İfade etmeye çalıştığım gibi resmî tereddüt bariz bir şekilde görülüyordu. Daha da vahim olanı ise derin yapılar Bosna’da savaşla birlikte gün yüzüne çıkan uyanışa soğuk bakıyor, yer yer de düşmanlık gösteriyordu. O günlerde Pakistan tarafından Bosna’ya gönderilen bir geminin, içerideki derin yapılar tarafından uluslararası sistemin bekçilerine ihbar edildiği konuşulmuştu. Fakat yine de “İslamcılar”, Bosna konusunda öncülük etmek için ortaya atılmada tereddüt göstermedi. Bunu “siyasal........

© Yeni Şafak