Türkiye ekonomisinde bir süredir her şeyin bir “sudan sebebi” var. Gıda pahalıysa yağmur, kur yükseldiyse yabancı, faiz arttıysa enflasyon… Enflasyon varsa zaten enflasyon var. Kimse sorumlu değil ama herkes açıklama yapıyor. Ekonomi haberleri neredeyse meteoroloji bültenine bağlanmış durumda.

Ve biz her krizde aynı soruyu fısıldıyoruz: Yağmurdan mı, kurdan mı, yoksa aşktan mı? Sanki kırılan kalbimizin sebebini bulmaya çalışan bir âşık gibi… Suçu bazen gökyüzüne, bazen dövize, bazen de talihin cilvesine yüklüyoruz. Oysa mesele ne yağmur ne rüzgâr; mesele yıllardır “biraz sık, biraz gevşet” diye idare edilen yapısal zemin. Sonuç ise yüksek faiz, yapışkan enflasyon, zayıflayan üretim ve baskı altındaki bir Türk lirası olarak ortada.

Bu sazan sarmalı, geçici ve yüzeysel önlemlerle yönetilemeyecek kadar yapısal bir krize işaret ediyor. Özellikle yüksek enflasyonla mücadelede kalıcı sonuç üretecek, kapsamlı ve cesur bir reform programı artık bir tercih değil, zorunluluk hâline getiriyor. Yeni Şafak’ın manşete taşıdığı kurtuluş reçetesi, TL’yi güçlendiren, enflasyonu kalıcı biçimde düşüren ve üretimi yeniden ayağa kaldırmayı hedefleyen bütüncül bir reçete olarak bir kez daha öne çıkıyor.

DÜNYA MERSİNE BİZ TERSİNE

Gelişmiş ekonomilerin büyük bölümü, bireysel döviz kazançlarını yatırım geliri olarak kabul ediyor ve vergilendiriyor. Döviz bulundurma alışkanlığı bizdeki gibi olmasa da spekülatif kazançlar ABD ve Birleşik Krallık’ta sermaye kazancı sayılarak vergiye tabi tutuluyor. Almanya ve Fransa’da bu kazançlar, hisse senedi ve tahvil gelirleriyle aynı kategoride değerlendirilerek ve ortalama yüzde 25–30 oranında vergilendiriliyor. Kanada ve Avustralya ise daha esnek bir model uygulanarak; küçük tasarrufçuyu koruyan yüksek kazançları vergi kapsamına alan uygulamalar dikkat çekiyor. Şili gibi yüksek enflasyon yaşamış ülkelerde ise enflasyondan........

© Yeni Şafak