Kadınların ekonomik ve sosyal hayata tutunmalarını sağlamaya yönelik girişimcilik, finansal ve dijital okuryazarlık ile kooperatifçilik programlarının yaygınlaştırılması artık bir tercih değil, toplumsal bir zorunluluk hâline gelmiş durumda. Türkiye’de kadın âtıl işgücü oranı 8,3 seviyesinde; küresel ölçekte kadınlar her gün ortalama 4,7 saatlerini ücretsiz bakım ve ev işlerine ayırıyor. Çalışma hayatında yer alan kadınlar ise başka bir yükle karşı karşıya. Wellbees’in 2025 Esenlik Haritası, evlilik ve ilişki sorunlarının çalışan performansında 0’a varan kayıplara yol açtığını; kaygı, stres ve iletişim problemlerine yönelik başvuruların toplamının V,5’e ulaştığını ortaya koyuyor. TEDÜ, XSIGHTS ve TurkishWIN iş birliğiyle yürütülen 2025 Kadın ve İstihdam Araştırması’na göre toplumun �,4’ü “bir çocuğa en iyi annesi bakar” derken, kadınların @’ı çocuk sahibi olmanın kariyerleri önünde engel oluşturduğunu düşünüyor. Beyaz yaka annelerin yalnızca ’si bakıcı desteğine sahip; her üç anneden ikisi bakım yükünü tek başına üstleniyor ve kadınların h’i “yalnızca kendime güvenebilirim” diyor.

Bir yandan artan kaygı ve stresle mücadele edilirken, diğer yandan esnek çalışma (6) ve daha fazla izin (&) talepleri yükseliyor. Bütün bu veriler, sorunun bireysel değil yapısal olduğunu; kadınların yalnızca istihdama değil, destekleyici bir sosyal ekosisteme ihtiyaç duyduğunu açıkça gösteriyor. Bu noktada Kocaeli’den yükselen Anne Şehir Programı dikkat çekiyor. Kadınların yalnızca iş gücüne katılımını değil; anneliğini koruyarak güçlenmesini mümkün kılan, sosyal, psikolojik ve ekonomik destekleri bir araya getiren bütüncül bir yapı sunuyor. Sorunu sadece istatistiklerle tespit etmiyor; hayatın içinde, sahici bir karşılık........

© Yeni Şafak