Kendine çevrili dikiz aynası

İnsan artık sadece nasıl göründüğünü mü merak ediyor? Nasıl biri olduğunu değil, içinden ne geçtiğini, onu neyin yaraladığını ya da gönendirdiğini, neyin onu daha çok ya da daha az gösterdiğini, daha derin ya da daha sığ yaptığını değil, insanlığının kollarının nerelere kadar uzandığını da değil, sadece nasıl göründüğünü mü önemsiyor? Hem kendine hem belki kendinden çok başkalarına nasıl göründüğünün mü derdine düşüyor? Kendimize yönelik neredeyse hiçbir bakışımız, ilgimiz, merakımız yokken; günün hemen her vakti, her yerde, her durumda, her mekânda durmadan kendimize doğru çevirdiğimiz objektiflerin başka ne anlamı olabilir? Gerçekten ne anlamı olabilir? Hatta sadece şöyle söyleyelim: Ne anlamı olabilir?

Tam ne zamandı, herhalde hiçbirimiz hatırlamıyoruz. Bir gün bir şey oldu ve yaşadıklarımızı fotoğraflamaktan fotoğrafladıklarımızı yaşamaya geçiverdik!

“Bugün üç farklı sokak kedisiyle ayrı ayrı selfie’mi çektim” diye yazdı günlüğüne ve şöyle devam etti: “Kedilerin bana şükran duyduğuna eminim; çünkü kediler maalesef selfie çekemiyor!”

Sokaklar, caddeler, taşıtlar, altgeçitler, pasajlar, merdiven altları, kırık banklar, çöp kutularının yanı, alelade duvarların önü, yağmur birikintilerinin etrafı, aklınıza neresi gelirse orası, bütün o şeylerle birlikte kendi........

© Yeni Şafak