Büyük Taarruz’un 104. yılında, dönemin ruhunu edebî metinler ışığında aramak... (1)

Bayramların millî ve dinî diye ayrılmadığı bir evde büyüdüm. Bayramlar millî ve dinî olarak ayrılmazdı, lakin kendi içinde önem dereceleri farklıydı. Bizim için ille de 30 Ağustos Zafer Bayramı.

Yunan İşgaline maruz kalmış bir köyün evladı olarak henüz evlere televizyonların girmediği, hatta elektrik ve suyun bile olmadığı 1970’li yılların o yaz sıcaklarında köyün delikanlıları hasat zamanını “Abide zamanı” ile eşleştirir, harmandan kalkmış olmanın sevincini Dumlupınar’da yapılacak kutlamalara katılarak taçlandırmak isterdi.

Sadece yaz tatillerinde köyde olduğum için köyün delikanlılarının ve eli ayağı tutan büyüklerin o kadar yolu merkep sırtında gitmelerini -ki aralarında yürüyerek gidenler olduğunu da duyardım- anlayamazdım.

Köyün muhteşem hafızası olan babamı, yazık ki zihninde kayıtlı onca el değmemiş hikâye, bohçası açılmamış hatıra yumağı varken 28 Ekim 2025’te kaybettik. Ki büyükannemi de 28 Ekim 1997’de uğurlamıştık. İkisini de toprağın koynuna yerleştirdikten sonra 28 yıl arayla aynı cümle gezindi zihnimde: “Çocuklar bayram ediyor...”

Babamda bohçası açılmamış hatıra yumağı varken dedim ya, mesela en önemli sahneyi babacığım ölüm döşeğinde iken anlattı: “Köy Yunan işgali altında, dedem muhtar. Türk Birlikleri Düzağaç’a kadar geliyor. Oradan havan topu atıyorlar, bizim eve isabet ediyor. Takdir-i ilahi patlamadan bahçeye düşüyor.”

Bir vesile ile belki bir gün size Yunan işgalindeki köyümü anlatırım. Ama şimdi 1918-1922 yıllarının edebî kamudaki hâletiruhiyesine kaldığımız yerden devam edelim.

Geçen Cuma, Yahya Kemal’in “Hepimiz İhtiyarladık mı?” isimli makalesinden, cephede iken kendisinden yeni yayımlanan şiiri göndermesini bekleyen gencin Millî Mücadele sonrasında gerçek hayata dair okumak istemediğini, sadece aşk hikayesi okumak istediğini söylediği satırları........

© Yeni Şafak