Türkiye’deki her mesele siyasetin konusudur ama bazı meseleler siyasetin üst katmanındadır. O katmanda rekabet olmaz, yarış olmaz, fırsatçılık olmaz, rant kaygısı, oy kavgası, kutuplaşma, gerilim, körü körüne muhalefet olmaz. Yani olmamalıdır.

Terör mesela… Toplumun tamamı hedeftir, her partinin meselesidir.

Çocuk istismarı mesela… Tertemiz, cennet kokusu taşıyan çocuklara kirli ellerin dokunması ne kadar çirkin ne kadar alçakça ise, çocuk istismarını gündelik siyasetin malzemesi yapmak da tam olarak öyledir.

Kadına şiddet mesela… Salt AK Parti’nin, CHP’nin, MHP’nin, diğer partilerin meselesi değil, bir insanlık meselesidir.

Siyaset ahlâkî sınırlar içinde yapılmazsa, insanî, vicdanî bir çerçeveye oturmazsa, mesele insan, mesele memleket olmazsa, can alıcı, nesilleri ilgilendiren, tüm Türkiye’yi, her partinin mensubunu ilgilendiren meseleler konuşulmaz, konuşulamaz, çözüm yolu bulunamaz.

Önce Şanlıurfa’da ardından Kahramanmaraş’ta meydana gelen iki vahim olay da tam olarak böyle. Hepimizi derinden sarsan ve dehşete düşüren bu vakalara iktidar-muhalefet gerilimi içinde yaklaşmak, “ihmal” demek, “tedbirsizlik” demek, “son dönem eğitim politikalarını sorgulamak”, ya da olayın üzerini örtmek, unutturmak, ya da daha ileri gidip “acının siyasetini yapmak”, olayı istismar etmek, acı bir hadiseden oy devşirme gayretine girmek büyüyen, alarm veren bir toplumsal meselenin üzerini örtmektir, vebali ağırdır.

Mesele gündelik mesele değildir, mesele bugünün meselesi değildir. Mesele........

© Yeni Şafak